บทที่ 1062

ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงเต็มไปด้วยความโกรธ ขณะนี้เขารู้สึกว่าเขาหงุดหงิดเพราะเจ้าเด็กชื่อเอ้อร์ฮาคนนี้มาก เขาอยากจะจับตัวอีกฝ่ายมาถลกหนังทั้งเป็น แล้วกรีดเลือดออกมาดื่ม และทรมานเขาให้ตายอย่างโหดเหี้ยม!

ทันใดนั้นใบหน้าของเอ้อร์ฮาก็จริงจัง เขาขมวดคิ้วพูดอย่างมีเลศนัย “หากสู้กันจริง เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก เจ้าแค่รนหาที่ตายที่นี่เท่านั้น”

“บอกเลยว่าด้วยทหารห้าหมื่นคนของเจ้านั้น แม้ว่าจะมีมาเพิ่มอีกห้าหมื่นคน เจ้าก็ยังไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี หากข้าต้องการสังหารเจ้า มันเป็นเรื่องง่ายที่ไม่ต้องใช้ความพยายามเลย!”

คำพูดของเอ้อร์ฮาทำให้ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงมืดมนกว่าเดิม

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจจนถึงกับตะคอกว่า “เจ้าหนู จะตะโกนอยู่ที่นี่อีกนานเพียงใด?”

“ตัวเจ้าเองมีความสามารถระดับใด เจ้าไม่รู้ตัวหรือ มายืนพูดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ให้เสียเวลาจะมีประโยชน์อะไร?”

ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงมีรอยยิ้มเย็นชาน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเขาดูมืดมน ขณะกล่าวว่า “ถ้าเจ้ามีความสามารถจริง วันนี้เจ้าจะต่อสู้กับข้าอีกครั้งหรือไม่?”

“วันนี้ลองดูอีกครั้ง ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้จริง ๆ ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะมายืนพ่นคำไร้สาระต่อหน้าข้า!”

ประโยคสั้น ๆ นี้ทำให้ใบหน้าของเอ้อร์ฮาโกรธจัด

สายตาของเขาเย็นเยียบ พยายามระงับความโกรธและความขุ่นเคืองในใจ แล้วพูดอย่างเย็นชา “ฮ่าฮ่า ได้!”

เอ้อร์ฮาโบกมือตะโกนสั่งคนที่อยู่ข้างหลังเขา “พี่น้องทั้งหลาย มาร่วมกันสังหารเจ้าคนสารเลวที่เอาแต่แหกปากนี่กัน!”

“ฮ่า ฮ่า ช่างน่าขัน!”

เซิ่งตงฉยงมีสีหน้าเย้ยหยัน ขณะเอ่ยปากข่มขวัญศัตรู “นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้ายั่วยุข้าถึงเพียงนี้!”

“เอ้อร์ฮา เจ้าเป็นคนแรก และจะเป็นคนสุดท้าย!”