บทที่ 1071

“จะเป็นอย่างไรหากข้าลงมือ เมื่อการต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างเต็มที่? จะเป็นอย่างไรหากข้าลงมือหลังจากที่ปล่อยให้พวกหมานอี๋อย่างพวกเจ้า สูญเสียทหารสองหมื่นถึงสามหมื่นนายไปแล้ว?”

“เกรงว่าไม่เพียงแต่พวกเจ้าจะยึดเมืองสู่ไม่ได้เท่านั้น แต่ยังต้องสูญเสียทหารไปมากมายด้วย”

“ดังนั้น... ผู้คนสองหมื่นถึงสามหมื่นคนที่รอดชีวิตเหล่านี้ คือผลประโยชน์ที่เจ้าได้รับ และพวกเขาก็ยังเป็นผลประโยชน์ที่ข้าสามารถมอบให้เจ้า ผ่านความร่วมมือของเราในครั้งนี้ด้วย”

หวังหยวนยิ้มอย่างจริงใจมาก

แต่คำพูดเหล่านี้ทำให้หมานต๋าถูหดหู่ใจมาก!

เขาปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ!

เพราะสิ่งที่หวังหยวนพูดนั้นเป็นเรื่องจริง!

ถ้าเป็นเขา เขาคงจะรอจนกว่าทั้งสองฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บหนักก่อนแน่นอน รอให้ทั้งสองฝ่ายอ่อนแอลงแล้วค่อยลงมือ!

แต่หวังหยวนไม่ทำเช่นนั้น และวิธีการของหวังหยวนไม่ได้ถูกนำมาใช้โจมตีกองทหารของเขา เพราะต้องการปล่อยกองทหารจำนวนมากของเขาออกไป!

“หวังหยวน เจ้าวางแผนจะคืนคนของข้าให้เป็นรางวัลแก่ข้าจริง ๆ เกรงว่าเจ้าคงเป็นคนเดียวในโลกที่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ ด้วยการคำนวณทุกอย่างมาหมดแล้ว!”

คำพูดของหมานต๋าถูมีสองความหมาย!

ความหมายแรก เขายกย่องหวังหยวนที่ฉลาดแกมโกง แต่ก็ตำหนิว่าหวังหยวนไร้ยางอายด้วย

ความหมายที่สอง เรื่องนี้ยังแสดงให้เห็นว่าหวังหยวนเป็นเพียงหวังหยวน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับต้าเย่ จึงสามารถปล่อยให้ทหารของพวกเขาออกไปได้ ถ้าเป็นคนอื่นในต้าเย่ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้รอดมาเช่นนี้แน่นอน!

หากเป็นอู๋หลิงที่ชนะการต่อสู้ครั้งนี้ หมานอี๋จะต้องสูญเสียกองกำลังและขุนพลไปแน่นอน

ด้วยวิธีนี้ ชายแดนจึงจะสงบสุขมากขึ้น!

หวังหยวนยกยิ้ม ย่อมเข้าใจความหมายของคำพูดนี้

“ไม่ว่าเจ้าจะด่าข้าว่าไร้ยางอาย หรือจะขอบคุณข้าก็ตาม สรุปสั้น ๆ นั่นคือผลประโยชน์ที่ข้ามอบให้เจ้า ข้าเชื่อว่านี่เพียงพอที่จะเป็นคำอธิบายได้แล้วใช่หรือไม่?”

หมานต๋าถูสูดหายใจลึก ๆ แล้วถอนหายใจ ทำได้เพียงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าพูดถึงขนาดนี้แล้ว ข้าจะว่าอย่างไรได้? ทำได้เพียงยอมรับความเมตตาของเจ้าเท่านั้น!”