บทที่ 1072

เมื่อหมานต๋าถูจากไป ไป๋เฟยเฟยก็มาถึงหน้าค่ายของอู๋หลิงแล้ว!

อู๋หลิงอยู่ในกระโจมของผู้บังคับบัญชา กำลังครุ่นคิดหาทางเอาชนะศัตรูอยู่ ทันใดนั้นทหารคนหนึ่งก็เข้ามารายงาน

“ขุนพลอู๋ ข้างนอกมีคนมาขอพบท่าน บอกว่ามาจากตระกูลไป๋ขอรับ”

อู๋หลิงได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“คนจากตระกูลไป๋... ฮ่าฮ่า เรียกเข้ามาเลย”

อู๋หลิงรู้ว่าเป็นใครโดยไม่ต้องคิดเลย!

ไป๋เฟยเฟย!

เขารู้มานานแล้วว่าสตรีผู้นี้มีความทะเยอทะยานมาโดยตลอด ตอนนี้คนที่สามารถมาหาเขาเพื่อพูดคุยหาวิธีพิชิตศัตรูได้ อู๋หลิงไม่สามารถคิดถึงใครได้อีกนอกจากนาง!

ทหารพยักหน้าแล้วรีบออกไป ไม่นานหลังจากนั้นไป๋เฟยเฟยก็เดินเข้ามา

“อู๋หลิง ไม่เจอกันนานเลย”

ไป๋เฟยเฟยทักทายด้วยรอยยิ้ม

อู๋หลิงเหลือบมองไป๋เฟยเฟยแล้วหัวเราะ “เชิญนั่งลงก่อนเถิด”

พูดจบ เขาก็รินชาใส่ถ้วยให้ไป๋เฟยเฟย แล้วบอกให้คนที่อยู่ข้างกายเขาซ้ายขวาออกไป

ไป๋เฟยเฟยมองหน้าอู๋หลิงแล้วพูดตามตรง “ครั้งสุดท้ายที่ข้าพบเจ้า เจ้ายังคงอยู่ในสภาพสิ้นหวัง เมื่อเราพบกันอีกครั้ง เจ้าได้เป็นคนสนิทของฮองเฮาแห่งต้าเย่แล้ว ช่างน่ายินดียิ่ง ขอแสดงความยินดีด้วย!”

หลังจากได้ฟังเช่นนี้ อู๋หลิงก็หรี่ตาและยกยิ้มในใจ!

อย่าได้มองว่าประโยคนี้เป็นคำชม!

การชักจูงในประโยคนี้รุนแรงมาก!

คำอื่นไม่มีอะไร แต่คำว่า 'คนสนิท' นั้นสำคัญที่สุด!

เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตระกูลไป๋และฮองเฮา เขาจึงเข้าใจความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่ในคำพูดของไป๋เฟยเฟย

อู๋หลิงพูดตามตรง “อย่ายกย่องข้าเลย มันไม่มีอะไรไปมากกว่าการทำสงคราม เจ้าคิดจริงหรือว่าด้วยสถานะนี้ของข้า ข้าจะยังคงได้ครอบครองตำแหน่งใหญ่ในต้าเย่?”