บทที่ 1076

ในถิ่นทุรกันดารแห่งหนึ่ง เซิ่งตงฉยงนำทัพทหารพ่ายศึกนับพันคนหนีไปตามทางอย่างบ้าคลั่ง

เซิ่งตงฉยงขี่ม้านำขบวนหักร้างถางพง ในขณะที่กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็รีบติดตามมาอย่างรวดเร็ว

รองขุนพลที่อยู่ข้างกายเซิ่งตงฉยงมีสีหน้าจริงจัง ขณะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “คุณชาย ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดีขอรับ ตอนนี้เราควรไปที่ใด?”

ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงเต็มไปด้วยฝุ่นดินสกปรก ไม่เหลือเค้าความหยิ่งทะนงดังเดิม

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ พื้นที่รกร้างว่างเปล่า หลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็เลือกเส้นทางหนึ่ง

“ไปทางนี้!”

คนกลุ่มหนึ่งที่ติดตามเซิ่งตงฉยงรีบเดินทางไปตามทางข้างหน้านั้นอย่างรวดเร็ว รองขุนพลที่อยู่ข้างเขาลังเล และอดไม่ได้ที่จะถามเซิ่งตงฉยงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คุณชาย ตอนนี้พวกเราหมดหวังแล้ว ควรทำอย่างไร…”

เมื่อได้ฟังเช่นนี้ ตอนนี้สีหน้าของเซิ่งตงฉยงกลับกลายเป็นจริงจังมาก

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หลังจากลังเลสักพัก เขาก็พูดว่า “บางทีเราน่าจะต้องเผยไพ่ตายของเราแล้ว”

รองขุนพลฟังแล้วก็อดตกใจไม่ได้

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล ขณะถามอย่างประหม่า “คุณชาย ท่านคิดว่าสิ่งที่หวังหยวนพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จขอรับ?”

“แคว้นกู่ถูกฝ่ายต้าเย่ล้อมรอบเตรียมบุกแล้วจริงหรือขอรับ?”

นัยน์ตาของเซิ่งตงฉยงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เขากระชับบังเหียนในมือแล้วขี่ม้าไปข้างหน้า พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ไม่ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นจริงหรือเท็จ ตอนนี้เราก็ทำได้เพียงเชื่อไปก่อน แทนที่จะไม่เชื่อ”

“คุณชาย หากเป็นเช่นนั้นเราจะไม่ตกหลุมพรางของหวังหยวนหรือขอรับ?”

เมื่อได้ฟังแล้ว ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงก็ดูเคร่งเครียดกว่าเดิม

เขามองด้วยสายตาลังเล ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มอีกครา “ถ้าเลือกที่จะไม่เชื่อ ก็คือตกหลุมพรางของเขาเรียบร้อยแล้ว!”