บทที่ 1077

ราวกับคิดว่าเนื้อกระต่ายนั้นคือหวังหยวน!

เมื่อรองขุนพลที่อยู่ข้างเขาเห็นว่าในที่สุดเซิ่งตงฉยงก็ยอมกินอาหารแล้ว ใบหน้าของเขาจึงดีใจทันที จากนั้นเขาก็เริ่มกินด้วยเช่นกัน

เป็นเวลาหลายวันแล้วที่พวกเขาอยู่ในสภาพตึงเครียดหนักหน่วง และในที่สุดพวกเขาก็มีเวลาพักผ่อน รองขุนพลจึงนึกอยากจะยึดเวลานี้ให้นานขึ้น เพื่อพักผ่อนให้เต็มที่

แต่ทันใดนั้น เซิ่งตงฉยงก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังมาจากระยะไกล

สีหน้าของเซิ่งตงฉยงกลายเป็นจริงจังมาก สายตาดุดันจ้องมองไปในระยะไกลอย่างจริงจัง

เขาส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ข้างหลังเขาเงียบ ขณะมองไปในระยะไกลด้วยสายตาเคร่งขรึม

หลายคนมายืนอยู่ข้างเซิ่งตงฉยงพลางมองไปยังทุ่งหญ้าในระยะไกลอย่างระมัดระวัง พวกเขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ในหญ้าหนาทึบนั้นเสมอ

เซิ่งตงฉยงเหงื่อออกโซมกายขณะหายใจแรง สีหน้าของเขาจริงจังเป็นพิเศษ เขาหยิบธนูและลูกธนูในมือขึ้นมาเล็งไปที่พงหญ้าในระยะไกล

แต่ทันใดนั้นเสียงย่ำหญ้าแห้งดังกรอบแกรบก็เริ่มดังขึ้น!

ทหารสวมชุดเกราะกลุ่มหนึ่งรีบกระโจนออกมาจากกองหญ้า

ผู้นำคืออู๋หลิงนั่นเอง!

เมื่อเซิ่งตงฉยงเห็นอู๋หลิงก็มีสีหน้าเคร่งเครียดมาก นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย ขณะพูดอย่างเย็นชา “อู๋หลิงหรือ?”

“เจ้าไล่ตามพวกข้ามาจนถึงที่นี่ อยากจะฆ่าล้างบางเสียให้หมด!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

อู๋หลิงระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ชักดาบออกมาจากปลอกที่เขาสวมอยู่ข้างหลัง แล้วชี้ไปที่เซิ่งตงฉยงด้วยสีหน้าดุร้าย

“เซิ่งตงฉยง เพื่อฆ่าเจ้าให้ได้ ต่อให้ข้าต้องไล่ล่าเจ้าไปจนสุดขอบโลก ข้าก็จะไม่ลังเลเลย!”