บทที่ 1079

อู๋หลิงส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ข้ามักจะรู้สึกว่าเซิ่งตงฉยงมีบางอย่างผิดปกติ”

“ผิดปกติหรือขอรับ?”

รองขุนพลคนสนิทสับสนมาก ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

“ใช่ เขา... ดูสงบมากเกินไป”

อู๋หลิงตอบ รองขุนพลได้ฟังคำตอบแล้วกลับยกยิ้ม

“ท่านขุนพล ข้าคิดว่าท่านคงคิดมากไปแล้วขอรับ ตอนนี้เขาเป็นหมูในอวยแล้วย่อมต้องสงบเสงี่ยม หรือพูดอีกอย่างก็คือ อาจจะกำลังหดหู่จนจิตตกไปแล้วก็ได้ขอรับ”

“เพราะฝ่ายเราจะยึดแคว้นกู่ได้อย่างแน่นอน ตอนนี้เขาคงไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากสิ้นหวัง”

รองขุนพลไม่ได้คิดมากเรื่องนี้ เพราะสถานการณ์มาถึงจุดนี้แล้วจะเกิดปัญหาได้อย่างไร?

ในสายตาของเขาเซิ่งตงฉยง เขาต้องรู้สึกว่าฝ่ายเขาเพลี่ยงพล้ำแล้ว ไม่มีทางคิดหนีได้อีก

แต่อู๋หลิงกลับปฏิเสธ!

“แม้ว่าข้ากับเซิ่งตงฉยงจะไม่ได้เจอกันบ่อยนัก แต่ข้าก็ยังรู้จักเขาดี เขาไม่ใช่คนยอมแพ้โดยง่าย!”

“แต่เขากลับสงบเกินไป ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่ากำลังจะมีเรื่องร้ายบางอย่างเกิดขึ้น!”

หลังจากที่อู๋หลิงพูดเช่นนั้น เขาก็พูดอีกครั้ง “จงระมัดระวังตลอดทาง อย่าปล่อยให้มีช่องโหว่”

ในเวลาเดียวกัน ไป๋เจิ้นถังจัดขบวนทัพนอกประตูเมือง และถึงกับปล่อยข่าวว่าเซิ่งตงฉยงถูกจับกุมแล้วด้วย

เมื่อเซิ่งฟางสี่ได้ข่าวนี้ ใบหน้าของเขาพลันบึ้งตึง ตอนนี้เขามาถึงจุดสูงสุดของกำแพงเมืองแล้ว

“ไป๋เจิ้นถัง เจ้าบอกว่าลูกชายของข้าถูกจับแล้วหรือ?”

ไป๋เจิ้นถังพยักหน้าแล้วตอบว่า “ลูกชายของเจ้าพ่ายแพ้ให้กับหวังหยวนในเมืองสู่ ทิ้งทหารม้าวิ่งหนีไปกับคนราวหนึ่งพันคน เมื่อคืนอู๋หลิงได้ข่าวจึงไปล้อมปราบปรามเขา อู๋หลิงพาคนหนึ่งหมื่นคนไปด้วย ตอนนี้ข้าเดาว่าลูกชายของเจ้าคงถูกจับแล้ว!”

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องปิดบัง

พวกเขามีกองทัพเจ็ดหมื่นนาย ส่วนกองทหารประจำแคว้นกู่มีเพียงสามหมื่นสี่พันนาย หากต้องต่อสู้จริง ๆ พวกเขาจะตายแน่นอน!

เมื่อเซิ่งฟางสี่ได้ฟังดังนั้นจึงตะคอกกลับไป “เหลวไหล ลูกชายข้ามีกองทหารยอดฝีมือสามหมื่นนาย แม้แต่ทหารม้าหกหมื่นตัวก็ไม่อาจต่อกรกับเขาได้ หวังหยวนหรือ? เขามีกองกำลังกี่คน? เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ?”