บทที่ 1109

พวกนางไม่คาดคิดว่าความรักของหวังหยวนที่มีต่อพวกนางจะลึกซึ้งถึงเพียงนี้!

คิดดูสิว่าผู้ชายคนไหนไม่อยากมีลูกบ้าง!

แม้แต่ผู้หญิงที่ไม่มีบุตรชายก็ยังไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้เต็มที่เลย!

นี่เป็นขนบธรรมเนียม เป็นสิ่งที่จารึกไว้ในกระดูกของพวกนางและในหัวใจของผู้หญิงทุกคน!

แต่คำพูดของหวังหยวนทำให้ปมของพวกนางคลายลงเล็กน้อย

“ดังนั้นการมีลูกจึงเป็นทางเลือก พวกเจ้าต้องไม่คิดว่าการให้กำเนิดลูกให้ข้านั้นเป็นการแสดงออกถึงความรักที่เจ้ามีต่อข้า เพราะความจริงมันไม่ใช่เช่นนี้หรอก”

“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ใช่ผู้หญิง แต่ข้าเข้าใจผู้หญิง ความจริงแล้วผู้หญิงหลายคนกลัวการคลอดบุตรมาก สุดท้ายผู้หญิงก็ต้องคลอดบุตร ซึ่งเป็นประสบการณ์เฉียดตายที่อันตรายอย่างยิ่ง”

“แต่ก็แน่นอนว่ายังมีผู้หญิงที่ชอบเด็กมากและอยากมีลูก ทุกคนล้วนมีสถานการณ์เป็นของตัวเอง อย่าทำตามคนอื่นโดยขัดกับความตั้งใจที่แท้จริงของตนเอง”

“และลูกก็คือสิ่งที่สวรรค์ประทานลงมาให้ หากไม่มีก็ไม่เป็นอะไร อย่ากดดันตัวเอง และอย่ารู้สึกผิดกับข้าด้วย”

“ตราบใดที่พวกเจ้ามีความสุข ก็ถือว่าเป็นคนที่มีค่าสำหรับข้ามากที่สุดอยู่แล้ว ข้าหวังว่าจะแก่เฒ่าไปพร้อมกับพวกเจ้า เข้าใจหรือไม่?”

คำพูดของหวังหยวนค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในใจของหญิงสาวทั้งสามทีละน้อย ทำให้พวกนางเริ่มเข้าใจแล้ว

พวกนางรู้สึกซาบซึ้งใจมาก ส่วนหลี่ซือหานก็ยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิม เพราะนางไม่เคยรู้สึกว่าการคลอดบุตรเป็นภาระ

ในตอนแรกนางรู้สึกว่าการมีลูกให้หวังหยวนได้นั้น เป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงความรักที่มากขึ้นของนางที่มีต่อเขา แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนความคิดแล้ว

ลูกคือสิ่งที่สวรรค์ประทานให้และเป็นประจักษ์พยานถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางในฐานะสามีภรรยา

สำหรับหญิงสาวอีกสองคน คือหวงเจียวเจียวและหูเมิ่งอิ๋งต่างก็หรี่ตาครุ่นคิด แม้ว่าพวกนางจะรู้สึกซาบซึ้งใจมาก หลังจากได้ฟังคำพูดของหวังหยวน แต่พวกนางก็ยังต้องการมีลูกให้หวังหยวนอยู่ดี

“ข้าเข้าใจสามี แต่ว่า... ข้าก็ยังต้องการลูกของเราอยู่ดี”

“ข้าก็เช่นกัน... สามี... คืนนี้... ท่านต้องมานอนที่ห้องของข้า...”

หวงเจียวเจียวและหูเมิ่งอิ๋งรีบพูดพร้อมกัน หวังหยวนได้ฟังแล้วก็หัวเราะทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าคิดว่าพวกเจ้ากำลังใช้การมีลูกมาเป็นข้ออ้าง เพื่อให้ข้ารังแกพวกเจ้าใช่หรือไม่?”