บทที่ 1108

หลี่ซื่อหานกำลังตั้งครรภ์ นี่เป็นเรื่องที่ทำให้หวังหยวนมีความสุขที่สุด!

สตรีทั้งสามก็มีความสุขมากเพราะเรื่องเช่นนี้

แต่หวงเจียวเจียวและหูเมิ่งอิ๋งต่างก็อิจฉา

หญิงสาวทั้งสองหรี่ตามองหน้ากัน แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดพร้อมกัน

“สามี คืนนี้ไปนอนห้องข้าเถิด!”

หวังหยวนตกตะลึงเมื่อได้ฟังเช่นนั้น

“เอ๊ะ? พวกเจ้าไม่ได้บอกว่าข้ารังแกพวกเจ้าหรอกหรือ?”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หวงเจียวเจียวและหูเมิ่งอิ๋งต่างก็หน้าแดง

หวงเจียวเจียวกล่าวว่า “สามีชอบรังแกจริง ๆ แต่... แต่ข้าเองก็อยากมีลูกให้สามีด้วย”

“อืม... ข้าก็เหมือนกัน... แม้ว่าสามีจะรังแกเก่งเกินไป แต่... แต่... พวกเราก็ยังอยากมีลูกให้ท่าน…”

หูเมิ่งอิ๋งก็เขินอายจนหน้าแดงเช่นกัน

หวังหยวนหัวเราะ ผู้หญิงในยุคนี้ทุกคนคิดว่าต้องให้กำเนิดลูกผู้ชายเพื่อแสดงความรักต่อสามี

อันที่จริงมุมมองเช่นนี้ไม่ถูกต้องนัก

เพราะการคลอดบุตรไม่ใช่สิ่งเดียวที่ผู้หญิงสามารถทำได้!

แม้ว่าเขาจะชอบเด็ก แต่การมีลูกไม่ใช่วิธีเดียวที่จะแสดงความรัก!

และหวังหยวนไม่ต้องการให้พวกนางพิสูจน์ว่าพวกนางรักเขามากแค่ไหนด้วยการทำเช่นนี้!

เพราะท้ายที่สุดแล้วการคลอดบุตรก็คือการเฉียดตาย

หากสวรรค์ประทานมาให้จริง ๆ ก็คงจะดี แต่ถ้าฟ้าไม่ได้ลิชิตมาจริง ๆ หวังหยวนก็ไม่อยากให้พวกนางเสียใจ

แต่ความคิดของพวกนางยังค่อนข้างล้าสมัย หวังหยวนคิดเรื่องนี้แล้วก็ยังต้องค่อย ๆ อธิบายให้พวกนางสงบลง

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ และข้าก็รู้ด้วยว่าพวกเจ้ารักข้า แน่นอนว่าข้าเองก็รักพวกเจ้าเช่นกัน”