บทที่ 1107

เพราะช่วงนี้หวังหยวนผ่อนคลายมากขึ้นจริง ๆ เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ประหนึ่งว่าวางมือกับทุกเรื่อง

พวกนางก็ไม่ได้รู้สึกเคร่งเครียด หากไม่มีอะไรทำ ก็ดูเขากับนางเถียงกันก็สนุกแล้ว

แน่นอนว่าหวงเจียวเจียวนั้นพูดหยอกล้อ

ช่วงเวลานี้บรรยากาศผ่อนคลายกว่าเดิมมาก แต่ในช่วงก่อนหน้านี้ นางรู้ว่าสามีของนางทำงานหนักมาโดยตลอด

เมื่อเห็นเขาพักผ่อนบ้าง ก็หวังว่าเขาจะได้เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาอันแสนสบายนี้

เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าวันเวลาเช่นนี้จะคงอยู่ได้นานเพียงใด เพราะบางทีพรุ่งนี้แผ่นดินอาจจะกลับมาวุ่นวายอีกครั้งก็เป็นได้

หวังหยวนพูดด้วยความหงุดหงิด “ข้าอ้วนขึ้นแล้วจะอย่างไร? อย่างแย่ที่สุดก็แค่ลดน้ำหนัก”

“ชาของข้าเย็นหมดแล้ว มาเลย... หยิบกาน้ำชามาให้ข้าหน่อย”

หวังหยวนพูดขณะไม่ได้ลืมตา

เมื่อสตรีทั้งสามได้ฟังเช่นนั้น ต่างก็มองหน้ากันแล้วแสร้งทำเป็นไม่สนใจเขา

หลังจากรอมานานแล้วก็ยังไม่ได้กาน้ำชา หวังหยวนจึงลืมตาขึ้น แล้วเห็นหญิงสาวทั้งสามกำลังนั่งยิ้มอยู่ เขาจึงนึกโกรธขึ้นมา

“เอาล่ะ พวกเจ้าสามคนรวมหัวกันแกล้งข้าหรือ?”

“เมื่อกี้ใครบอกว่าข้าอ้วน? เจียวเจียว หากเจ้ายังไม่ไปหยิบกาน้ำชาให้ข้า คืนนี้ข้าจะนอนห้องเจ้า”

“ครั้งที่แล้วใครโดนล้อเพราะตอนกลางคืนส่งเสียงร้องดังเกินไป?”

หวังหยวนพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ใบหน้างามของหวงเจียวเจียวก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดง นางมองค้อนหวังหยวนอย่างดุดัน แล้วรีบลุกไปหยิบกาน้ำชา

นางยังไม่ลืมว่าในคืนนั้นหวังหยวนรังแกนางอย่างไรบ้าง และนางไม่อยากร้องเสียงดังอีก...

แต่ว่า...

ไม่มีทางเลือก!

“แล้วพวกเจ้าสองคน! ถ้าไม่เชื่อฟังกันล่ะก็ หึหึ ข้ามีวิธีจัดการกับพวกเจ้ามากมาย!”