บทที่ 1112

ทุกสิ่งที่ได้รับรู้ผ่านทางสายตา ทำให้ไป๋ชิงชางตกตะลึง!

เขาอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดด้วยความประหลาดใจ “คุณชายหวัง ท่านเป็นคนแปลกจริง ๆ การก่อสร้างที่นี่เหมือนแดนสวรรค์ ทำให้ข้าตกใจมาก!”

เมื่อไป๋ชิงชางมาที่นี่ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะได้เห็นบ้านเรือนรูปทรงเช่นนี้ที่นี่ รวมไปถึงวิถีชีวิตของผู้คนที่นี่ที่ไม่เหมือนที่ใดด้วย

หวังหยวนคิดวิธีการเช่นนี้ได้อย่างไร เขาเป็นคนแปลกอะไรเช่นนี้!

และตัวอาคารที่นี่ก็สวยงามมากเสียจนพระราชวังเทียบไม่ได้เลย...

“พี่ไป๋ วันนี้ท่านมาหาข้าด้วยเหตุอะไรหรือ?”

หวังหยวนเชิญให้ไป๋ชิงชางและไป๋เฟยเฟยนั่งลงก่อน จากนั้นมองทั้งสองคนแล้วถามด้วยความสงสัย

จู่ ๆ คำถามนี้ก็ทำให้ไป๋ชิงชางกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง หลังจากนิ่งอึ้งไปนาน

จากนั้นรีบพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “คุณชายหวัง วันนี้ข้ามาหาท่าน ก็เพื่อมอบของขวัญอย่างหนึ่งให้ท่าน!”

เขาชี้ไปยังม้าที่ไป๋เฟยเฟยกำลังจูงอยู่ แล้วพูดอย่างสุภาพ “นี่คือม้าเหงื่อโลหิตที่ข้าเลือกมาให้ท่านเป็นพิเศษ มันสามารถเดินทางไกลได้หลายพันลี้ภายในหนึ่งวัน โดยไม่ต้องหยุดพัก!”

น้ำเสียงของเขาขณะพูดบ่งบอกว่ากำลังอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ฮ่าฮ่า ข้าหวังว่าคุณชายหวังจะไม่รังเกียจ เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่ท่านมีที่นี่ ม้าเหงื่อโลหิตของข้าก็แทบจะไม่มีค่าเลยจริง ๆ...”

หวังหยวนได้ฟังเช่นนั้นก็คลี่ยิ้มก่อนโบกมือพูดว่า “ม้าเหงื่อโลหิตเป็นยอดอาชาไนยที่หายากมาก ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของพี่ไป๋”

หวังหยวนจับบังเหียนม้าแล้วมัดไว้ที่หลังประตู จากนั้นพูดกับทั้งสองคนอย่างสุภาพ “ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดไม่อยู่และทานอาหารมื้อสบาย ๆ ด้วยกันสักมื้อก่อนล่ะ?”

“ได้เลย เช่นนั้นต้องรบกวนคุณชายหวังแล้ว”

ไป๋ชิงชางกำลังคิดหาทางสร้างความสัมพันธ์กับหวังหยวนอยู่พอดี ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินว่าหวังหยวนเป็นฝ่ายริเริ่มเชิญพวกเขาให้ร่วมรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน เขาจึงรีบพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองเดินตามหวังหยวนไปที่สวนหลังบ้าน และในไม่ช้าอาหารทุกอย่างก็พร้อมรับประทาน

กลิ่นหอมที่ฟุ้งเข้ามา ทำให้ไป๋ชิงชางประหลาดใจเล็กน้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเพื่อสัมผัสกลิ่นหอมนั้น เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่น่าอร่อยเช่นนี้มาก่อน!