บทที่ 1113

ไป๋ชิงชางรับปิ้งย่างไม้นั้นมาถือไว้ด้วยสีหน้าค่อนข้างลังเล

อันตราย อันตรายเกินไป!

แต่ไป๋เฟยเฟยที่นั่งอยู่ข้างเขากลับไม่ได้คิดมากเลย เพราะนางเคยกินสิ่งนี้มานานแล้ว นางจึงชินกับมันแล้ว นางหยิบปิ้งย่างไม้หนึ่งขึ้นมา แล้วเริ่มกินทันที

ไป๋ชิงชางเห็นดังนั้นจึงคลายความระแวง แล้วเริ่มกินปิ้งย่างเสียบไม้

“อร่อยมาก!”

ไป๋ชิงชางกินเข้าไปเยอะมาก และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ!

เขามองหวังหยวนด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วพูดขณะยิ้ม “ฮ่าฮ่า คุณชายหวัง คนเช่นท่านนั้นหาได้ยากจริง ๆ ในโลกนี้!”

“ข้า ไป๋ชิงชาง และตระกูลไป๋โชคดีจริง ๆ ที่ได้รู้จักท่าน!”

“ฮ่าฮ่า พี่ไป๋ชมกันเกินไปแล้ว”

หวังหยวนมองไป๋ชิงชางด้วยรอยยิ้ม แล้วยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งให้เขา

“คุณชายหวัง สิ่งนี้คืออะไร?”

ไป๋ชิงชางเปิดมันออกดูด้วยความสงสัย แล้วพบว่ามันคือวัตถุทรงสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่แต่ละก้อนห่อไว้ด้วยกระดาษน้ำมัน

สิ่งนั้นเป็นก้อนเล็กที่มีสีแดงสด น่าจะทำมาจากส่วนผสมมากมายที่มีกลิ่นหอม

“นี่คือเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟ”

หวังหยวนชี้ไปยังหม้อไฟที่กำลังเดือดแล้วอธิบายด้วยรอยยิ้ม “หลังจากที่ท่านกลับไปแล้ว ท่านก็ยังสามารถกินมันได้ตามวิธีที่ข้าสอนท่าน”

“เพียงแค่ใส่น้ำลงในหม้อ ตามด้วยเครื่องเทศปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับหม้อไฟ เมื่อเดือดแล้วให้ใส่ม้วนเนื้อและผักที่เตรียมไว้ลงไป ต้มจนเดือดแล้วก็เริ่มรับประทานได้เลย”

ไป๋ชิงชางรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เขาได้ยิน จึงรีบเก็บมันอย่างดีราวกับสมบัติ แล้วมอบให้ไป๋เฟยเฟย

จากนั้นกล่าวขอบคุณหวังหยวนอย่างสุภาพ “คุณชายหวัง ขอบคุณสำหรับความเมตตาของท่าน!”