บทที่ 1125

“ใช่แล้ว ข้าอยากให้เจ้าค้นหาคนของเขาทั้งหมด อย่างน้อยก็ในต้าอัน เพื่อจะได้กำจัดพวกเขาได้ในคราวเดียว!”

“ข้าไม่อนุญาตให้สายลับของหวังหยวนมาปรากฏตัวในต้าอันของเรา ไม่เช่นนั้นหากมีปัญหาเกิดขึ้นก็อาจจะส่งผลกระทบต่อแผนการของเราได้”

หลังจากฟังเซิ่งตงฉยงพูดจบ หงหยิ่งก็พยักหน้า

“คุณชายหวังไม่ต้องกังวล คราวนี้ข้าจะทำให้สำเร็จอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!”

หงหยิ่งพูดด้วยความมั่นใจ

เซิ่งตงฉยงพยักหน้า “ดี ข้าจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้า”

เมื่อพูดจบเขาก็จากไปทันที เขาไว้วางใจหงหยิ่งมากกว่าใคร!

ในเวลาเดียวกัน ไป๋ชิงชางได้กลับไปยังเมืองหลวงมานานมาแล้ว เพื่อไปพบกับไป๋เจิ้นถังผู้เป็นบิดา

แล้วเล่าสิ่งที่หวังหยวนพูดให้ไป๋เจิ้นถังฟังอย่างชัดเจน

หลังจากได้ฟังเช่นนี้ ไป๋เจิ้นถังก็ตกใจเช่นกัน!

“หวังหยวนผู้นี้มีพรสวรรค์ยิ่งนัก น่าเสียดายที่พวกเราไม่อาจดึงตัวเขามาใช้ได้ ไม่เช่นนั้นแผ่นดินนี้จะมีอะไรให้ต้องกังวลอีก?”

ไป๋เจิ้นถังรู้สึกเสียดาย

เช่นเดียวกับไป๋ชิงชาง “ท่านพ่อ แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องจริง แต่ข้าคิดว่าการที่หวังหยวนอยู่ห่างไกลจากพวกเราเช่นนี้ก็ไม่เป็นอะไรหรอกขอรับ!”

“เพราะหากเขาวางใจ พวกเราก็วางใจได้เช่นกัน!”

หลังจากได้ฟังเช่นนี้ ไป๋เจิ้นถังก็ยิ้มออกมาทันที

“ใช่แล้ว เจ้าพูดถูก บางทีหวังหยวนก็คิดเช่นนั้น”

“หากเขาอยู่ใกล้เราเขาก็กลัวจะเป็นอันตราย และเราก็ต้องคอยระแวงเขาเพราะความสามารถของเขาด้วย เมื่อเวลาผ่านไปก็จะเกิดปัญหาขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“เป็นเช่นนี้ดีมาก เขาสามารถให้คำแนะนำแก่ต้าเป่ยให้เราได้ และเรายังคงเป็นสหายที่สนิทชิดเชื้อกับเขาได้ ยอดเยี่ยมมาก!”

“ก็แค่... มันคงจะดีกว่าหากเขาได้ครองคู่กับน้องสาวของเจ้า ถ้าน้องสาวของเจ้าได้อยู่กับเขา เขาก็จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันกับเราโดยสมบูรณ์!”

ไป๋เจิ้นถังพูดด้วยรอยยิ้ม ส่วนไป๋ชิงชางถอนหายใจหลังจากได้ฟังเช่นนั้น