บทที่ 1124

คราวนี้การลอบสังหารล้มเหลวอีกครั้ง ทำให้เซิ่งตงฉยงย่อมโกรธมาก

แต่เขาก็รู้ด้วยว่าการสังหารผู้ปกครองอาณาจักรนั้นเป็นเรื่องยาก!

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรมากเมื่อหงหยิ่งล้มเหลว

ยิ่งกว่านั้นคือหากนางสามารถลอบสังหารได้สำเร็จ ก็จะเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ แต่หากนางล้มเหลวก็ไม่สำคัญ!

เพราะตระกูลเซิ่งไม่ได้ตั้งความหวังว่าการลอบสังหารครั้งนี้จะต้องสำเร็จ!

“นายท่าน ข้าล้มเหลวอีกแล้ว ท่านโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ!”

หงหยิ่งกลับมาคุกเข่าลงกับพื้น

เซิ่งตงฉยงโบกมือ “ไม่สำคัญ นี่เป็นงานยากตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เจ้ารอดชีวิตกลับมาได้ก็นับว่าดีแล้ว”

“แต่ว่า...”

หงหยิ่งอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดก็เงียบไป

เซิ่งตงฉยงยกยิ้มแล้วพูดว่า “สาเหตุที่ข้าเข้มงวดกับเจ้าก็เพราะว่าให้เจ้าเรียนรู้พัฒนาทักษะตัวเอง และข้ากังวลเรื่องความล้มเหลวของเจ้า!”

“ถ้าเจ้าล้มเหลวเพียงครั้งเดียว ก็หมายถึงการสูญเสียชีวิตของเจ้า!”

“ดังนั้นเมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะไม่ยอมให้ล้มเหลว!”

“แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป แทนที่จะหวังว่าจะประสบความสำเร็จ ข้ากลับหวังว่าเจ้าจะรอดชีวิตกลับมา ตราบใดที่ไม่ใช่ภารกิจที่สำคัญที่สุดและไม่มีความแน่นอน การล้มเหลวของเจ้าก็ไม่สำคัญหรอก เพราะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม!”

“ยิ่งกว่านั้นคือพวกข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะทำความสำเร็จตั้งแต่เริ่มต้นอยู่แล้ว!”

“หากผู้ปกครองอาณาจักรในโลกนี้ถูกลอบสังหารได้ง่ายถึงเพียงนั้น จะสืบทอดกันมาหลายพันชั่วอายุคนได้อย่างไร?”

หลังจากที่เซิ่งตงฉยงพูดจบ หงหยิ่งก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

“แต่อย่าคิดว่าหากเจ้าล้มเหลวแล้วจะไม่เป็นอะไร ข้ายกโทษให้เจ้า แต่เจ้าต้องเรียนรู้ไว้เป็นบทเรียน! คราวหน้าข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำผิดพลาดเช่นนี้อีก!”

เซิ่งตงฉยงช่วยพยุงหงหยิ่งขึ้นมาแล้วพูดว่า

“เอาล่ะ ตามข้าไปยังที่แห่งหนึ่ง”

เซิ่งตงฉยงพูดจบก็พาหงหยิ่งไปยังโรงน้ำชาธรรมดาแห่งหนึ่ง