บทที่ 1123

ไป๋เหยียนเฟยพ่นลมหายใจ นัยน์ตาฉายแววเย็นชายิ่ง

“ฮองเฮา เหตุ... เหตุใดพระองค์จึงบรรทมตรงนี้ล่ะเพคะ”

ไป๋หลิงอดถามไม่ได้

ไป๋เหยียนเฟยเหลือบมองเตียงแล้วถอนหายใจ “วันนี้ข้านอนไม่หลับ เลยมานั่งข้างเตียงแล้วเผลอหลับไป”

“ถ้าคืนนี้ข้านอนบนเตียงก็เกรงว่า...”

ไป๋เหยียนเฟยยังพูดไม่จบ แต่ไป๋หลิงก็เข้าใจแล้ว!

หากฮองเฮานอนอยู่บนเตียงจะต้องตายอย่างแน่นอน!

“มันเป็นความผิดของข้าเองที่ประมาทเลินเล่อไปชั่วครู่ สมควรตายเพคะ!”

ไป๋หลิงรีบคุกเข่าลงบนพื้น แต่ไป๋เหยียนเฟยรีบช่วยพยุงนางขึ้นมา

“การลอบสังหารทุกครั้งนั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต ยิ่งกว่านั้นคือคนเมื่อครู่นี้มีเก่งกาจมากจนไม่สามารถเอาชนะได้ มันเป็นเรื่องปกติ ข้าไม่ได้บาดเจ็บ ย่อมละเว้นโทษ”

ไป๋เหยียนเฟยแค่นยิ้มแต่ในใจกลับรู้สึกหวาดกลัว!

“ฮองเฮา ท่านไม่ต้องกังวลเพคะ ต่อไปข้าจะใช้ความระมัดระวังอย่างดีและจะไม่ยอมให้เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เกิดขึ้นอีกเพคะ!”

ไป๋หลิงก็กลัวเช่นกัน!

ขอบคุณสวรรค์ที่ดลใจให้คืนนี้ฮองเฮาไม่ได้นอนบนเตียง ไม่เช่นนั้น...

ต้องสิ้นไปแล้วแน่นอน!

หากฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ต้าเย่ก็จะวุ่นวายอย่างหนัก!

“ตระกูลเซิ่งทำทุกวิถีทางที่เป็นไปได้จริง ๆ จนถึงกับหันมาใช้วิธีที่น่ารังเกียจเช่นนี้เพื่อสังหารข้า!”

ใบหน้าของไป๋เหยียนเฟยเย็นชามาก!

“เจ้าคนสารเลว! คนสารเลวจากตระกูลเซิ่ง ฮองเฮา เราควรทำอย่างไรดีเพคะ ควรส่งกองทหารไปโจมตีตระกูลเซิ่งเลยหรือไม่!”

ไป๋หลิงพูดด้วยความโกรธในขณะนี้

ไป๋เหยียนเฟยส่ายหน้า “ตระกูลเซิ่งจะไม่ยอมรับจนกว่าจะถูกจับได้”

“ถ้าเราโจมตีพวกเขา พวกเขาก็จะมีเหตุผลที่จะโจมตีเราเช่นกัน!”

“ต้าเย่ในปัจจุบันอาจไม่คู่ควรกับการต่อสู้กับตระกูลเซิ่งอีกต่อไป!”