บทที่ 1122

ไป๋เหยียนเฟยที่อยู่ในห้องนอนพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับเลย ขณะนี้นางลุกขึ้นมานั่งดื่มชาที่โต๊ะน้ำชาเงียบ ๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหม่นเศร้า!

นางเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งผู้ไม่มีที่พึ่งพามากนัก นางจึงต้องทนอยู่เพียงลำพังในราตรีอันมืดมิด

นางไปนั่งเหม่อข้างหน้าต่างมุมหนึ่งด้วยความรู้สึกหนักใจ

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเพียงใด แต่นางก็ผล็อยหลับไปในที่สุด!

เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที ในที่สุดก็ถึงเวลาเที่ยงคืน

การหายใจของไป๋หลิงสม่ำเสมอขึ้น แม้ว่านางจะหลับสนิทแต่ก็ยังคงนั่งประจำที่

ส่วนสาวใช้ในวังทั้งสองคนก็หลับไปแล้ว

หงหยิ่งยังคงลืมตาอยู่ในความมืด

เมื่อเห็นพวกนางกำลังนอนหลับสนิทจึงค่อย ๆ ย่องเข้ามาข้างในพลางยกยิ้มมุมปาก

ฝีเท้าของนางเงียบเชียบจนน่ากลัวราวกับไม่มีการเคลื่อนไหวเลย!

ไม่นานนางก็เดินผ่านไป๋หลิงและคนอื่น ๆ ไปที่ประตู จากนั้นค่อย ๆ แง้มเปิดประตูอย่างแผ่วเบา!

แล้วแอบเข้าไปอย่างเงียบเชียบราวผีเสื้อกระพือปีก

นางเดินตรงไปที่เตียงโดยไม่ได้สังเกตว่าไป๋เหยียนเฟยกำลังนอนหลับอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

นางเดินไปที่เตียงแล้วหยิบกริชในมือออกมา จากนั้นเปิดม่านเตียงเตรียมจะลงมือสังหาร!

แต่วินาทีต่อมานางก็ต้องตกตะลึง!

ไม่มีใคร!

นางเห็นชัดเจนว่าไป๋เหยียนเฟยเข้ามาในห้องนี้ แล้วจะไม่มีใครอยู่ได้อย่างไร?

หลังจากประหลาดใจ จู่ ๆ นางก็กลับมามีสติอีกครั้ง สีหน้านางดุดันมาก!

นี่เป็นกับดักหรือเปล่า!

ตกหลุมพราง!

นางรีบหันหลังกลับเตรียมจะจากไป

แต่ในขณะนี้บังเอิญว่าไป๋เหยียนเฟยลืมตาขึ้นมาพอดี จึงเห็นร่างที่กำลังจะจากไปของหงหยิ่ง!

นางตกใจสุดขีดทันที!

เพราะนางเห็นกริชในมือของหงหยิ่ง!