บทที่ 1121

เพราะองครักษ์ในหมู่บ้านต้าหวังนั้นเข้มงวดมากทำให้นางเข้าไปได้ยากมาก!

ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากมา!

“ชายที่ชื่อหวังหยวนคนนี้รับมือได้ยากจริง ๆ แต่ไม่สำคัญหรอก! ถ้าเจ้ายังฆ่าเขาไม่ได้ก็ไปฆ่าคนอื่นก่อน!”

เซิ่งตงฉยงกล่าว หลังจากหงหยิ่งได้ฟังแล้วจึงพยักหน้าทันที

“นายท่านโปรดสั่งได้เลยเจ้าค่ะ”

เซิ่งตงฉยงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “คิดหาวิธีสังหารฮองเฮาต้าเย่องค์ปัจจุบัน!”

หงหยิ่งออกจากห้องตำราโดยไม่ลังเล นางใช้ประโยชน์จากค่ำคืนอันมืดมิดออกจากอาณาจักรต้าอันเข้าสู่ต้าเย่อย่างเงียบเชียบ!

ในขณะนี้ไป๋เหยียนเฟยรู้สึกโกรธมาก เพราะการก่อตั้งอาณาจักรของตระกูลไป๋และตระกูลเซิ่ง

แต่ว่า...

นางก็รู้ด้วยว่าตนเองทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ!

แม้ว่าราชสำนักจะอยู่ในความสับสนอลหม่าน แต่ก็โชคดีที่นางยังสามารถควบคุมราชสำนักได้อยู่

แต่ในเวลาไม่ถึงครึ่งปี นางไม่ได้นอนหลับสบายเลยสักคืนและไม่มีวันไหนที่นางไม่ซึมเศร้า

ไป๋หลิงรู้สึกเป็นทุกข์อย่างยิ่ง เมื่อเห็นไป๋เหยียนเฟยนั่งมองสาส์นกราบทูลอยู่ในห้องตำราหลวง

แต่ก็ต้องยอมปวดใจ เพราะนางเองก็รู้ว่าตนเองทำอะไรไม่ได้ในสถานการณ์นี้จริง ๆ

ตระกูลเซิ่งและตระกูลไป๋เตรียมพร้อมโจมตีต้าเย่มานานแล้ว สิ่งที่พวกเขาทำคือเตรียมพร้อมสำหรับการยึดครองแผ่นดิน

ดังนั้นทุกย่างก้าวที่พวกเขาจึงยากต่อการโต้กลับ!

ยิ่งไปกว่านั้น คือต้าเย่ในปัจจุบันไม่มีความสามารถในการพิชิตทั้งสองอาณาจักร คือต้าอันและต้าเป่ย!

“ฮองเฮา ดึกแล้วเหตุใดไม่พักผ่อนบ้างล่ะเพคะ”

ตอนนี้ไป๋หลิงเดินเข้ามาแล้วอดไม่ได้ที่จะพูด

ไป๋เหยียนเฟยถอนหายใจ “นอนไม่หลับเลย ตอนนี้ดินแดนทั้งเก้าถูกตัดขาดจากหกเมืองและแบ่งแยกออกเป็นสามอาณาจักร เศรษฐกิจตกต่ำ บ้านเมืองก็ไม่เป็นระเบียบ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคนในราชสำนักไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และตระกูลเซิ่งก็เข้ามาแทรกแซงสถานการณ์ทางการเมืองมาโดยตลอด”

“เฮ้อ... ไม่รู้จริง ๆ ว่าข้าจะอดทนได้อีกนานเพียงใด”