บทที่ 1128

หงหยิ่งรู้ว่าเฉินอวิ๋นจื้อกำลังเล่นละครอยู่ นางจึงใช้ประโยชน์จากกลอุบายด้วยการเล่นละครกลับ!

“ข้าได้รับบาดเจ็บ ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็เชื่อฟัง และอย่าไปแจ้งเจ้าหน้าที่หรือส่งเสียงดัง!”

หงหยิ่งพูดแล้วเตะเฉินอวิ๋นจื้อออก ก่อนจะนั่งลงบนเตียง

“ไปเอาผ้าพันแผลมาให้ข้าหน่อย!”

หงหยิ่งตะคอกอย่างเย็นชา เฉินอวิ๋นจื้อกะพริบตา ถ้าเขาไม่กลัวว่าคนจะสงสัยเรื่องตัวตนของเขา เขาคงจะฆ่าสตรีผู้นี้ไปนานแล้ว

แต่เมื่อเห็นความงามของนาง เฉินอวิ๋นจื้อก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วไปทำตามคำสั่ง

ด้วยการไปหยิบผ้าพันแผลและยารักษาแผลมาให้

หงหยิ่งจ้องหน้าเฉินอวิ๋นจื้อแล้วบอกว่า “ทำแผลให้ข้าหน่อย หากเจ้ามีเจตนาชั่วร้าย ข้าจะฆ่าเจ้า!”

หงหยิ่งพูดจบก็หันหลังไปถอดเสื้อออก

ทันใดนั้นแผ่นหลังที่ขาวเนียนสวยก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาของเฉินอวิ๋นจื้อ แต่กลางแผ่นหลังมีบาดแผลลึก!

หากไม่ใช่เพราะนางปิดกั้นคมดาบไว้ได้ในช่วงเวลาวิกฤติ ดาบเล่มนี้อาจตัดกระดูกสันหลังของนางได้!

หงหยิ่งช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก นางไม่ลังเลเลยที่จะทำให้ตนเองได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ เพื่อทำให้เฉินอวิ๋นจื้อหลงเชื่อ!

จนถึงตอนนี้เฉินอวิ๋นจื้อก็ไม่สงสัยอะไรเลย เขาแสร้งทำเป็นกลัวมาก ขณะทำความสะอาดแผลให้หงหยิ่งเบา ๆ และในที่สุดก็ทายาและใช้ผ้าพันแผล!

หงหยิ่งมองบาดแผลที่มีผ้าพันแผลพันไว้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าเจ้าจะทำแผลเก่งนะ”

เฉินอวิ๋นจื้อเพียงแค่ต้องการให้นางฟื้นตัวเร็วขึ้น เขาจึงไม่ปกปิดความสามารถในการทำแผลของตน

“ก็แค่... ก็แค่ข้าพอได้เรียนรู้ทักษะทางการแพทย์บางอย่างจากพ่อมาบ้าง ก็เลยรู้วิธีทำแผลมาบ้าง”

เขารีบแก้ตัว เมื่อหงหยิ่งได้ฟังเช่นนั้นก็ย่อมรู้ว่ามันเป็นเรื่องหลอกลวง แต่นางไม่ได้เอ่ยคำใดอีก

“ว่าแต่... แม่นาง ท่านไปทำอะไรมาหรือ? เหตุใจจึงบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ ถ้ามีคนต้องการจะฆ่าท่าน เหตุใดไม่ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ล่ะ?”

เฉินอวิ๋นจื้อพยายามทดสอบ แต่หงหยิ่งกลับตะคอกและชักดาบออกมาทันที!

“เจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหรือ? ถึงได้บังอาจถามซอกแซกเรื่องของข้า!”

เฉินอวิ๋นจื้อหรี่ตาครุ่นคิดกับตัวเองว่าสตรีผู้นี้ระมัดระวังเกินไป เขาจึงทำได้เพียงกางมือออกเท่านั้น

“ได้ ได้ ได้... ข้าจะไม่ถามอะไรอีกแล้ว”