บทที่ 1129

เฉินอวิ๋นจื้อสับสนเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะถาม

หงหยิ่งได้ฟังเช่นนั้นจึงตอบทันที “มีสองทางเลือก ทางเลือกแรกคือเชื่อฟัง หรือทางเลือกที่สองคือตาย!”

พูดจบนางก็จ้องหน้าเฉินอวิ๋นจื้อ

เขารู้สึกหมดหนทาง!

ตอนนี้เขาอยากจะลงมือฆ่าสตรีผู้นี้ด้วยซ้ำ!

เพราะการมีนางอยู่ที่นี่เป็นอุปสรรคสำหรับเขาจริง ๆ

แต่เมื่อเฉินอวิ๋นจื้อเห็นนางทำเช่นนี้จึงตัดสินใจไม่ทำ

“คือว่า... จะอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่ต้องบอกข้ามาก่อนว่าท่านจะทำอะไร และท่านเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า!”

“ไม่เช่นนั้น... ข้า... ข้าคงไม่กล้าให้ท่านมาพักที่นี่ด้วยหรอก!”

เฉินอวิ๋นจื้อรีบพูด แต่หงหยิ่งกลับตะคอกอย่างเย็นชาเมื่อได้ฟังเช่นนั้น แล้วจ่อคมดาบลงบนคอของเขาทันที

“อย่ายุ่งเรื่องของข้า ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ข้ามีศัตรู ข้าบอกได้เพียงเท่านี้ ถ้ายังสงสัยอีกข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสีย!”

หงหยิ่งตะคอกอย่างเย็นชา สายตานางดุดันอย่างยิ่ง

เฉินอวิ๋นจื้อรีบพยักหน้าพลางแสร้งทำเป็นกลัวมาก

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว...”

แต่เขากลับสงสัยในใจมาก ศัตรูหรือ?

นี่คือเมืองหลวงต้าอัน ใครจะเป็นศัตรูของนาง?

ตระกูลเซิ่งหรือ?

แต่เขาไม่ได้ถามออกไป เพราะหากยังไม่ได้ถามเรื่องนี้ตอนนี้ เขาก็ยังมีโอกาสถามอีกในอนาคต!

การปรากฏตัวของหงหยิ่งไม่ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากนัก เฉินอวิ๋นจื้อบอกว่านางคือลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของเขา หลังจากที่เพื่อนบ้านเจอหงหยิ่งต่างก็ชอบนาง

สำหรับหงหยิ่งนั้นแม้ว่านางจะมีนิสัยเย็นชา แต่นางก็แสร้งทำเป็นประพฤติตัวดี จนทำให้เฉินอวิ๋นจื้อพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

“สตรีผู้นี้แสดงละครได้เก่งมาก หากได้เป็นสมาชิกองค์กรเครือข่ายผีเสื้อก็คงจะดีไม่น้อย”

เฉินอวิ๋นจื้อคิดกับตัวเอง