บทที่ 1130

ขณะนี้ไป๋ชิงชางและไป๋เฟยเฟยมาที่หมู่บ้านต้าหวังอีกครั้ง

ทุกครั้งที่มาไป๋ชิงชางจะไม่นำอะไรมาเลย เพราะคิดว่าคงไม่มีสิ่งใดที่จะเข้าตาของหวังหยวนได้

แต่ทุกครั้งที่กลับไป เขามักจะได้ของติดตัวไปด้วยเสมอ

มีตั้งแต่อาหารบางชนิด ไปจนถึงสินค้าจากแก้วบางชนิด

ไท่จื่อแห่งอาณาจักรต้าเป่ยและหวังหยวนนั้นสนิทกันมากจนเป็นเหมือนพี่น้องกัน!

“หวังหยวน ถ้วยคริสตัลที่ท่านให้ข้าครั้งที่แล้วนั้นดีจริง ๆ คราวนี้ขอให้ข้าเพิ่มอีกสักใบสิ”

ไป๋ชิงชางพูดอย่างไร้ยางอาย หลังจากไป๋เฟยเฟยได้ฟังเช่นนั้นก็พูดไม่ออก

“พี่ใหญ่ ทุกครั้งที่มาที่นี่ท่านจะต้องได้อะไรบางอย่างติดไม้ติดมือไปเสมอ อีกไม่กี่ปีข้าเกรงว่าพี่หวังอาจจะกลายเป็นขอทานไปแล้ว”

ไป๋เฟยเฟยพูดด้วยความหงุดหงิด

ไป๋ชิงชางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เอ๊ะ เจ้าเข้าข้างใครกันแน่เนี่ย? เจ้าเป็นน้องสาวของข้า เหตุใดจึงไปเข้าข้างคนอื่นแทนล่ะ? ขนาดหวังหยวนยังไม่พูดอะไรเลย และเจ้าก็ไม่ใช่ภรรยาของเขาด้วย เหตุใดเจ้าถึงพูดมากถึงเพียงนี้!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ดังขึ้น ไป๋เฟยเฟยก็หน้าแดงทันที

หวังหยวนก็ทำอะไรไม่ถูกหลังจากได้ฟังเช่นนั้น

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เมื่อไป๋ชิงชางมาที่นี่แล้วพูดประโยคเช่นนี้เป็นครั้งคราว ทุกคนย่อมมองความคิดของเขาออก

ทั้งหูเมิ่งอิ๋งและหวงเจียวเจียวต่างก็มองออก

แต่พวกนางไม่ได้พูดอะไร

เพราะหวังหยวนเป็นผู้ตัดสินใจขั้นสุดท้ายรวมถึงหลี่ซื่อหานด้วย พวกนางรู้ตัวตนของตนเองดีจึงไม่สามารถขัดขวางได้

“น้องหญิงไป๋พูดถูก ไท่จื่อ วันนี้ข้าจึงไม่สามารถให้ถ้วยคริสตัลแก่ท่านได้”

หลี่ซื่อหานหัวเราะก่อนกล่าว

ทุกครั้งที่หลี่ซื่อหานพูดเช่นนี้ หวังหยวนไม่เคยกล้าขัดนางเลย

ความจริงผู้หญิงย่อมเข้าใจผู้หญิงด้วยกันเป็นอย่างดี หลี่ซื่อหานรู้อยู่แล้วว่าไป๋เฟยเฟยคิดอย่างไร