บทที่ 1131

หูเมิ่งอิ๋งและหวงเจียวเจียวยิ้มแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สามีกับพี่สาวเป็นคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้เอง พวกเราจะไม่เข้าไปยุ่ง”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หวังหยวนจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พวกเจ้าไม่ขัดกันเลยหรือ? หมายความว่าอย่างไร? พวกเจ้าไม่คัดค้านหากสามีของเจ้าจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นหรือ?”

หญิงสาวทั้งสองตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ตราบใดที่เป็นคนดี เหตุใดเราถึงต้องคัดค้านด้วยล่ะ?”

หวังหยวนก็พูดไม่ออก หากเป็นในยุคที่เขาจากมา พวกนางคงจะเริ่มทะเลาะกันจนถึงขั้นหย่าร้างกับเขาไปแล้ว

“แต่ข้าไม่ต้องการแต่งงานกับไป๋เฟยเฟย ข้ารู้สึกขอบคุณไป๋เฟยเฟยมาก เพราะนางก็เป็นคนซื่อสัตย์มากเช่นกัน แต่ตอนนี้หากเข้าไปมีส่วนร่วมกับราชวงศ์ เราอาจจะมีชีวิตที่ไม่สบายเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้”

“ข้ารู้ด้วยว่าตระกูลไป๋กำลังวางแผนอะไร แน่นอนว่าข้ารู้ด้วยว่าไป๋เฟยเฟยใจดีกับข้ามาก และทุ่มเทให้ข้ามาก แต่... ข้าทำได้เพียงรับความหวังดีจากนางเท่านั้น ไม่อาจตอบแทนความเมตตาของนางที่มอบให้ข้าได้ด้วยวิธีนั้น”

จุดประสงค์ของหวังหยวนในการทำเช่นนี้ไม่เพียงเพื่อตัวเขาเองเท่านั้น แต่ยังเพื่อหมู่บ้านต้าหวังและหลี่ซื่อหานด้วย

เมื่อต้องเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ก็จะทำอะไรไม่ถูกอย่างแน่นอน!

ด้วยความสัมพันธ์นี้จะทำให้มีหลายสิ่งที่ทำไม่ได้ แต่กลัวว่าจะต้องฝืนทำ

ตระกูลไป๋ใช้ประโยชน์จากแนวคิดนี้ หวังหยวนจะมองไม่ออกได้อย่างไร

ในความเป็นจริงพวกหลี่ซื่อหานก็สังเกตเห็นเช่นกันทำให้รู้สึกสงสารไป๋เฟยเฟย

นางตกหลุมรักหวังหยวนแต่ไม่อาจสมหวังได้ ซึ่งทำให้พวกนางรู้สึกสงสาร

“เอาล่ะ ข้าจะใช้วิธีของตัวเองเพื่อชดเชยให้ไป๋เฟยเฟย แต่อย่าพูดถึงเรื่องแต่งงานอีกเลย”

หวังหยวนส่ายหน้าแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

หลี่ซื่อหานและคนอื่น ๆ ไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับความคิดของหวังหยวนได้มากเกินไป

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

หงหยิ่งอยู่กับเฉินอวิ๋นจื้อเป็นเวลาสองหรือสามเดือนแล้ว

ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองย่อมดีขึ้นมาก

แม้แต่หงหยิ่งก็ยังถือว่าสถานที่แห่งนี้เป็นบ้านของตนไปแล้ว

แน่นอนว่านางเล่นละคร และนางถึงกับแกล้งทำเป็นวางแผนแก้แค้นอีกหลายครั้ง เพื่อทำให้เฉินอวิ๋นจื้อเชื่อมากยิ่งขึ้น