บทที่ 1132

เมื่อหงหยิ่งได้ฟังเช่นนั้นก็แอบหัวเราะในใจ

ชายคนนี้ติดกับดักนางเข้าแล้ว!

ดีมาก!

ความพยายามอย่างหนักในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาไม่ได้ไร้ผล!

หงหยิ่งยกยิ้มแล้วมองเฉินอวิ๋นจื้ออย่างอ่อนโยน

“ครั้งนี้... ข้าต้องทำได้แน่นอน ถ้าทำได้... พี่ใหญ่เฉิน ข้าอยาก... จะอยู่ที่นี่ตลอดไป ได้หรือไม่?”

มีบางอย่างแปลก ๆ ฉายแววในดวงตาของหงหยิ่ง ราวกับว่านางกำลังเขินอายเล็กน้อย

เฉินอวิ๋นจื้อไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้!

ครั้งสุดท้ายที่นางออกไปนานมาก และไม่กลับมาหลายวันทำให้เขากังวลแทบตาย!

ตอนนี้...

นางกำลังจะออกไปอีก...

พูดตามตรงคือ เฉินอวิ๋นจื้อไม่อยากให้นางไปเลยจริง ๆ!

“เจ้าไม่เคยบอกข้าเลยว่าความแค้นครั้งนี้ร้ายแรงเพียงใด ช่วยบอกข้าตอนนี้ได้หรือไม่?”

เฉินอวิ๋นจื้อรีบพูด หลังจากหงหยิ่งได้ฟังเช่นนั้นก็มีบางอย่างในใจที่อยากจะบอก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม!

“ถ้าข้าทำสำเร็จ เรื่องนี้ก็จะจบลงแล้ว”

“แต่หากไม่สำเร็จก็ลืมไปเสียเถิด ทำเหมือนว่าข้าไม่เคยมาที่นี่เลยก็แล้วกัน”

“เจ้าอย่าถามข้าเลย ศัตรูของข้าไม่ใช่คนที่เจ้าจะสามารถยั่วยุได้”

หงหยิ่งเผยรอยยิ้ม จากนั้นก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อโดยไม่พูดอะไรอีก

เฉินอวิ๋นจื้ออ้าปากอยากพูดต่อแต่ก็เงียบไป

เขาอยากจะบอกว่าเขามีความสามารถ แต่เขากลับไม่พูด!

เขาตกหลุมรักหงหยิ่ง และรู้สึกว่าตนสามารถช่วยนางได้อย่างแน่นอน!

แต่...

เขาลังเลที่จะเปิดเผยตัวตนของตนเองมาก!

หลังจากที่หงหยิ่งกินข้าวเสร็จ นางก็เดินตรงเข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดดำในห้องพร้อมพกดาบติดตัว