บทที่ 1146

อ๋องเจิ้นตงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ตระกูลเซิ่งนี้เต็มไปด้วยเล่ห์กลและโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง จึงเกรงว่าร่วมมือกับพวกเขาจะไม่ง่ายสำหรับเราพ่ะย่ะค่ะ”

เชื่อว่าพวกเขาทุกคนต่างรู้ดีอยู่แล้วว่าตระกูลตระกูลเซิ่งมีวิสัยเช่นนี้

นับตั้งแต่พวกเขาปรากฏตัวขึ้น ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ก็ล้วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเซิ่ง

เซิ่งฟางสี่มีความคิดมากมายในใจ มีเล่ห์กลทุกประเภทและเป็นความคิดที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

แต่สำหรับอ๋องถูหนานกลับนึกเย้ยหยัน

“แม้ว่าตระกูลเซิ่งจะไม่ธรรมดา แต่นี่ก็เป็นโอกาสสำหรับเราเช่นกัน หากเรากำจัดตระกูลไป๋ออกไปแล้วบุกเข้าไปในสามแคว้นได้ ก็สามารถใช้เรื่องนี้เป็นจุดเริ่มต้นได้”

“แม้ว่าจะหันมาแว้งกัดเราก็ไม่กลัวพวกเขา”

“เพราะเมื่อพูดถึงการต่อสู้ ตระกูลเซิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเรา”

ความคิดของอ๋องถูหนานนั้นเรียบง่ายมาก ไม่ว่าตระกูลเซิ่งจะต้องการทำอะไรก็เพียงแค่ตอบตกลงไปก่อน

ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดแล้วจะสามารถทำอะไรได้?

เพราะการศึกครั้งสุดท้ายขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของกองทหาร!

ความแข็งแกร่งทางทหารของพวกเขาในเมืองหวงนั้น ตระกูลเซิ่งไม่สามารถเทียบได้!

หลังจากเซียวฉู่ฉู่ได้ฟังแล้วจึงพยักหน้า

“นี่เป็นโอกาสจริง ๆ หากตระกูลเซิ่งร่วมมือกับเราแล้วเราจัดการอย่างเหมาะสมก็จะสามารถทำลายตระกูลไป๋ได้จริง ๆ…”

“เพียงแต่เรื่องนี้... เกรงว่ามันจะไม่ง่ายถึงเพียงนั้น!”

หลังจากที่เซียวฉู่ฉู่พูดเช่นนี้ อากู่ต๋าและคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดสักครู่ก็นึกถึงหวังหยวน!

ใช่แล้ว หากเรื่องนี้เกิดขึ้นเฉพาะกับตระกูลไป๋เท่านั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่เมื่อมีหวังหยวนอยู่ด้วย มันอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะแก้ไข!

“วิธีการของหวังหยวนนั้นพิเศษจริง ๆ หากเขาเข้ามาขัดขวางก็เกรงว่าตระกูลเซิ่งจะไม่สามารถทำสำเร็จได้อย่างแน่นอน”