บทที่ 1147

ขณะนี้เซิ่งตงฉยงที่อยู่ในโรงเตี๊ยมกำลังถือจดหมายและยกยิ้มอ่อน

“เมืองหวงเรียกข้าเข้าไปในวังหลวงเพื่อเจรจาลับตามที่คาดไว้”

หลังจากที่เขาพูดจบ ผู้ติดตามของเขาก็เป็นกังวลมากจึงพูดว่า “นายน้อย เมืองหวงจะคิดร้ายกับท่านหรือไม่ขอรับ?”

เซิ่งตงฉยงโบกมือแล้วพูดอย่างใจเย็น “การสังหารข้าจะไม่ส่งผลดีต่อเมืองหวงของพวกเขา ยิ่งกว่านั้นคือหากพวกเขาต้องการเปิดประตูสู่ต้าเย่ พวกเขาต้องจัดการกับตระกูลไป๋ก่อน ซึ่งการฆ่าข้าก็เท่ากับการสร้างศัตรู เป็นกำไรที่ได้ไม่คุ้มเสีย”

“หากพวกเขาไม่ต้องการร่วมมือกับเราก็สามารถเมินเฉยต่อข้าได้ แต่พวกเขาเรียกข้าไปเพื่อเจรจาเรื่องความร่วมมือ!”

เซิ่งตงฉยงไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองเลย อย่างที่เขาพูดว่าตนไม่ได้เสี่ยงอันตราย!

“เอาล่ะ พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปที่นั่นคนเดียว”

เมื่อเซิ่งตงฉยงออกมาจากโรงเตี๊ยมก็มีการเตรียมรถม้ามารอรับด้านนอกแล้ว

นี่คือวิธีการของอ๋องหลงซี ในเมืองหวงแห่งนี้มีเขาเพียงคนเดียวที่สามารถทำได้

ในไม่ช้าเซิ่งตงฉยงก็เข้าไปในวังหลวงของเมืองหวง

เซียวฉู่ฉู่แอบมาพบกับเซิ่งตงฉยง นอกจากนางแล้วยังมีอ๋องอีกสามองค์มาร่วมประชุมด้วย

“ถวายบังคมไทเฮาและท่านอ๋องทุกพระองค์”

เมื่อเซิ่งตงฉยงพบเซียวฉู่ฉู่และคนอื่น ๆ ก็รีบประสานมือโค้งคำนับทันที

“ได้ยินมานานแล้วว่าไท่จื่อแห่งอาณาจักรต้าอันนั้นไม่ธรรมดา เมื่อได้พบกันวันนี้ก็เห็นว่าเป็นความจริง เชิญนั่งก่อนเถิด!”

ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่พูดด้วยรอยยิ้มทันที

หลังจากที่เซิ่งตงฉยงนั่งลงแล้ว เขาไม่ได้พูดอ้อมค้อม แต่กล่าวตรงประเด็นในทันที

“ครั้งนี้ข้ามาอาณาจักรแห่งนี้เพื่อเจรจาเรื่องความร่วมมือกับท่าน คิดว่าไทเฮาได้เห็นจดหมายของข้าแล้ว ไม่ทราบว่าทางฝ่ายอาณาจักรของท่านมีความเห็นอย่างไร”

หลังจากได้ฟังดังนั้น ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “แน่นอนว่ายินดีที่จะให้ความร่วมมือ แต่ข้าเกรงว่ามันจะเป็นเรื่องยากที่เรื่องนี้จะประสบความสำเร็จ”