บทที่ 1158

“พี่ใหญ่ เหตุใดท่านจึงหยุดข้าล่ะ ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่จะจับพวกมันให้หมด!”

ไป๋เฟยเฟยขมวดคิ้วมองไป๋ชิงชาง ไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร

สีหน้าของไป๋ชิงชางยังคงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกชัดเจน “เจ้าอย่าเพิ่งพูด ดูให้ดีก่อน”

ไป๋เฟยเฟยนั่งยอง ๆ ด้วยความสงสัย และมองเหตุการณ์ลงมาจากภูเขาอย่างสงสัย

แล้วได้เห็นว่าหลังจากกลุ่มโจรปล้นขบวนบรรทุกไม้แล้วก็ไม่ได้มองขบวนของหวังหยวนเลย แต่กลับขนของที่พวกเขาเพิ่งได้มาจากไปจากที่นี่ด้วยความหยิ่งผยอง!

ไป๋เฟยเฟยสะดุ้งทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้!

นางถามด้วยความไม่เชื่อ “นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดพวกเขาไม่ปล้นขบวนของหวังหยวนล่ะ?”

“นั่นแหละที่ข้าสับสน”

ไป๋ชิงชางขมวดคิ้วพูด “ต้องจับคนเหล่านั้นก่อน!”

ไป๋เฟยเฟยและไป๋ชิงชางผุดลุกขึ้นทันที แล้วไล่ล่าพวกโจรไปทางที่เพิ่งหนีไป!

เดิมทีพวกเขาต้องการติดตามโจรกลุ่มนี้เพื่อดูว่ากำลังจะไปที่ไหน แต่คนกลุ่มนี้กลับระมัดระวังมาก เมื่อรู้ตัวว่าถูกสะกดรอยตาม พวกเขาก็ทิ้งของในมือแล้ววิ่งหนีแตกกลุ่มกันไปอย่างบ้าคลั่งทันที!

“หยุดนะ!”

ไป๋เฟยเฟยและไป๋ชิงชางวิ่งไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็เตะโจรคนหนึ่งลงไปนอนกับพื้นได้สำเร็จ จากนั้นจับแขนโจรไพล่หลังแล้วกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนา ทำให้โจรขยับตัวไม่ได้เลย!

ส่วนโจรที่เหลือไม่กี่คนใช้โอกาสนี้หนีไปได้

เมื่อไป๋เฟยเฟยเห็นเช่นนี้ก็มีสีหน้ามืดมน นางชี้ดาบไปที่โจรแล้วตะโกนด้วยความโกรธ “บอกมา ใครยุยงให้พวกเจ้าทำเช่นนี้?”

โจรที่ถูกจับได้ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างดุเดือด จากนั้นกัดยาพิษที่ซ่อนอยู่ในฟันของตนเองเพื่อฆ่าตัวตายทันที!