บทที่ 1159

“ได้เจ้าค่ะ”

ในขณะนี้หวังหยวนกำลังอาบแดดอยู่ในสนามหญ้าหน้าบ้านเขา

เขาเองก็ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้แล้วเช่นกัน

“พี่หยวน ท่านรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้แล้วใช่หรือไม่ขอรับ?”

สีหน้าของเกาเล่อจริงจังมาก ขณะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “โจรเหล่านั้นจงใจปล้นผู้อื่น แต่ไม่ปล้นคาราวานของเรา พวกเขาถูกจัดระเบียบโดยมีการไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจงใจพุ่งเป้าโจมตีเรา”

นัยน์ตาของหลี่ซื่อหานก็ฉายแววกังวลเช่นกัน นางลังเลก่อนกล่าวเสริม “และเมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้ยินมาว่ามีกองคาราวานจำนวนมากเริ่มใส่ร้ายเรา พวกเขารู้สึกว่าพวกเราเป็นผู้ยุยงเรื่องนี้อยู่เบื้องหลัง และต้องมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับเราแน่นอน!”

หวงเจียวเจียวที่อยู่ด้านข้างก็เคร่งเครียดเช่นกัน

หูเมิ่งอิ๋งรินชาสองสามถ้วยยกมาให้ หลังจากได้ฟังสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันก็รู้สึกกังวลในใจ

“พี่หยวน ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของคนจากตระกูลเซิ่ง!”

สายตาของเกาเล่อดูมั่นใจมาก สีหน้ายังคงหงุดหงิด ขณะพูดด้วยความโกรธ “พวกคนในตระกูลเซิ่งกลุ่มนี้ล้วนทะเยอทะยานมาก!”

“พวกเขายังคงกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้ และจงใจมุ่งเป้ามาที่พวกเรา ช่างบ้าบิ่นเสียจริง!”

“ตระกูลเซิ่งชอบสร้างปัญหาอยู่เสมอ เจ้ายังไม่ชินกับมันอีกหรือ?”

หวังหยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ จากนั้นส่ายหน้ากล่าวว่า

“แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าก็รู้สึกอยู่เสมอว่ามีอย่างอื่นซ่อนเร้นอยู่ในเรื่องนี้”

ขณะนี้เกาเล่อมีสีหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิม

สายตาฉายแววครุ่นคิดจริงจังก่อนถามว่า “พี่หยวน อะไรคือจุดประสงค์ที่ทำให้ตระกูลเซิ่งโจมตีพวกเราอย่างกะทันหันเช่นนี้?”