บทที่ 1179

เมื่อเขาตะโกน เหล่าทหารผู้มีวรยุทธ์ชั้นสูงหลายสิบคนก็รีบวิ่งเข้ามาในลานบ้าน!

“ตอนนี้ข้าแค่ต้องออกคำสั่งเท่านั้น หวังหยวน หัวของเจ้าจะหลุดจากบ่าทันที!”

“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้งเดียว ว่าเจ้าจะยอมแพ้หรือจะ... ตาย!”

ไป๋เจิ้นถังแทบรอไม่ไหวแล้ว!

เพราะเขาเข้าใจความคิดของหวังหยวนว่าจะไม่ยอมจำนน!

แม้ว่าตอนนี้เขาจะดำเนินการอย่างหุนหันพลันแล่น ไร้ความเมตตา และไม่ยุติธรรมก็ตาม!

แต่ว่า…

เขาต้องทำเช่นนี้ในฐานะฮ่องเต้!

หวังหยวนก็สามารถเข้าใจได้ เขาจึงไม่โกรธเลย เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ผู้ใดไม่เห็นแก่ตัว ผู้นั้นจะถูกสวรรค์ลงทัณฑ์!

แต่หวังหยวนยังคงถามว่า “ฝ่าบาท ท่านเองก็ทราบดีอยู่แล้วว่าข้าท่านจะไม่ยอม”

“ว่าแต่... ท่านจะลงมือกับข้าจริงหรือ?”

หวังหยวนถามประโยคนี้อีกครั้ง

ไป๋เจิ้นถังถอนหายใจแล้วพูดว่า “หวังหยวน ไม่ใช่ว่าข้าอยากลงมือจัดการเจ้า แต่ว่า... เจ้าเองก็สามารถเข้าใจได้ว่าการอยู่ร่วมกันเป็นเรื่องยากสำหรับเรา และเพื่อจุดประสงค์อันยิ่งใหญ่ ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ดังนั้น…”

“อย่าได้โทษข้าเลย จงยอมรับเสียเถิด!”

ไป๋เจิ้นถังตัดสินใจแล้วในเวลานี้!

ทันทีที่เขาโบกมือ กองทหารเหล่านี้ก็จะเข้าไปจับหวังหยวน!

แต่ทันใดนั้นกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน!

เพราะกองทหารรักษาพระองค์มากกว่ายี่สิบนายที่จู่ ๆ ก็เข้ามากลับสร้างความวุ่นวาย เจ็ดหรือแปดคนใช้ประโยชน์จากสถานการณ์บุกสังหารทหารส่วนใหญ่ทันที!

คนที่เหลืออีกไม่กี่คนก็ถูกหวังหยวนที่ยืนอยู่ห่างไกลสังหารด้วยปืนคาบศิลาด้วย!

ไป๋เจิ้นถังตกตะลึงทันใด!

หวังหยวน...

มีสมุนมากมายในอาณาจักรต้าเป่ยจริง ๆ!