บทที่ 119

เพี๊ยะ!

จ้าวเว่ยหมินทิ้งไม้ปลุกสติ “ตะคอกในศาล อ้าปากสิบไม้!”

ผัวะ ผัวะ ผัวะ...

นักการในศาลสองคนทุบตีเขาสิบไม้ ปากของหลิวจื้อเกาเต็มไปด้วยเลือดและคร่ำครวญ

“คำพิพากษาในคดีนี้...”

จ้าวเว่ยหมินยกค้อนขึ้น ในขณะที่เขากำลังจะประกาศอีกครั้ง ก็มีเรื่องเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สาม!

ชายวัยกลางคนเดินเข้าไปในศาล!

เขาตัวสูง มีมีดยาวห้อยอยู่ที่เอว สวมชุดเกราะหนัง และมีดวงตาที่เฉียบคม!

ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนไป๋ชวนจากเมืองฝู!

ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่เป็นผู้ช่วยทูตทหารประจำเมือง ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบด้านความปลอดภัยของเมือง โดยสั่งการค่ายทหาร เจ้าหน้าที่ตรวจการ ทหารในชนบท ผู้เฒ่า และนักธนูอันเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในเมือง

การจับหัวขโมย และกำจัดอันธพาลล้วนเป็นหน้าที่ของผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่!

ทันทีที่เข้าไปศาล ซุนไป๋ชวนก็กำหมัดแน่นและตะโกน “ท่านใต้เท้า คดีนี้มีปัญหา!”

ฟู่!

หลิวจื้อเกาถอนหายใจยาว พร้อมกับแววตาแห่งความหวังครั้งสุดท้าย!

นี่คือผู้ช่วยชีวิตคนสุดท้ายที่ลูกชายของเขาขอได้!

หากผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนไม่สามารถช่วยเขาได้ เช่นนั้นเขาก็ไม่มีจุดจบที่ดีจริง ๆ !

จ้าวเว่ยหมินหรี่ตาลงและพูดอย่างเย็นชา “มีปัญหาอย่างไร?”

มีพยานและหลักฐานครบถ้วนแล้ว แต่ยังมาก่อปัญหาที่นี่ เขาคิดว่านายอำเภอไม่รู้หรือว่าเขาติดสินบน !

ในฐานะผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ เขาจับขโมยและปราบโจรไม่เก่ง แต่เขาแก้ตัวให้คนเลวเก่ง!

“ปัญหาใหญ่!”

ซุนไป๋ชวนพูดเสียงดัง “ท่านใต้เท้า เฮยซินหู่ และฮวางปิ้งหู่ต่างก็เป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ อันธพาลสามสิบคนภายใต้คำสั่งของพวกเขาก็ได้สังหารผู้คนเช่นกัน แม้ว่าใต้เท้าจะไม่ได้ดูแลทหาร แต่ท่านคงเคยฝึกศิลปะการต่อสู้และเคยสังหารผู้คน หากต้องการสังหารคนทั้งหมู่บ้าน มันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก! การที่กลุ่มชาวบ้านต้องการจะฆ่าพวกเขา มันช่างเป็นเรื่องเพ้อฝัน! กลุ่มชาวบ้านที่ไม่สามารถฆ่าพวกอันธพาลได้ แต่กลับพาคนตายมามากมายเช่นนี้ เรื่องนี้ยังไม่มีปัญหาอีกหรือ!”

ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งได้กวาดล้างค่ายซานหู่จริง ๆ ซึ่งทำให้เขาเสียหน้าหลังจากกลับมาไม่สำเร็จหลายครั้ง

ต้องพลิกคดีนี้กลับ ไม่เพียงแต่เพื่อประโยชน์ต่อตระกูลหลิวเท่านั้น แต่ยังรักษาหน้าไว้ด้วย!

จู่เป๋าหม่ายืนขึ้นจากห้องโถงด้านหลังแล้วพูดว่า “ท่านใต้เท้า ซุนไป๋ชวนพูดถูก มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลในเรื่องนี้ หากเราไม่สอบสวนคดีให้กระจ่าง ผู้คนก็จะไม่เลื่อมใส!”