บทที่ 12

คนขับรถม้าหยิบบล็อกมาวางตรงประตู จ้าวชิงเหอก้าวออกจากรถ ก่อนจะช่วยประคองหวังหยวนตามลงมา

ต้าหู่ และหวังซื่อไห่หอบกล่องไม้จันทน์สีแดงลงมาจากรถม้า

ทันทีที่พวกเขาทั้งสี่เข้าเดินเข้าไปในร้าน เสมียนก็เอ่ยทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม "นายน้อย มีธุระอะไรเหรอขอรับ?"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคู่หูต้าหู่และหวังซื่อไห่ ก็เข้าใจทันทีว่าหวังหยวนพูดว่า ต้องรู้จักตัดสินคนจากการแต่งตัวก่อนอันดับแรกนั้นหมายถึงอะไร

ตอนเช้าพวกเขาทั้งสี่คนสวมผ้าป่านไปซื้อของ แต่ยังไม่ทันได้เปิดปากพูดก็ถูกไล่ออกมาเสียก่อน

ตอนนี้เสมียนคนนี้พอเห็นเสื้อผ้าของพวกเขา ก็ยิ้มต้อนรับเพื่อเอาใจทันที

หวังหยวนแทงเข้าที่หลังมือของเขา "ข้ามาหาเจ้าของร้าน ไปเรียกเขาออกมา!"

“ข้าชื่อโจวฉางฟา ไม่ทราบว่าเพื่อนตัวน้อยของข้ามีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไร แล้วมาที่นี่ทำไมกัน?”

โจวฉางฟา ลูกชายคนที่สามของตระกูลโจว เดินลงมาจากชั้นสอง มองไปที่หวังหยวนเป็นอันดับแรก ก่อนจะมองไปที่จ้าวชิงเหอ ต้าหู่ และหวังซื่อไห่ ก่อนจะยิ้มรับทันที

สาวใช้และคนรับใช้ล้วนสวมผ้าซาติน ภูมิหลังของครอบครัวของบุคคลนี้คงไม่ด้อยไปกว่าตระกูลโจวเป็นแน่

"ข้าแซ่หวัง เจ้าของร้านโจว ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นพ่อค้าน้ำตาลรายใหญ่ที่สุดในเมืองฝู และมีความรู้มากมาย ข้ามีของหายากอยู่ที่นี่ ไม่ทราบว่าท่านเคยเห็นมันมาก่อนหรือไม่!"

ก่อนที่เจ้าของร้านโจวจะเชิญนั่ง หวังหยวนก็หาที่นั่งด้วยตัวเอง

หวังซื่อไห่ทำตามคำสั่งของหวังหยวน โดยถือกล่องไม้จันทน์ไปวางบนโต๊ะ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมา

จ้าวชิงเหอก้าวไปข้างหน้า เปิดฝากล่องด้วยมือเล็ก ๆ ขาวนวล นางยกผ้าผ้าไหมที่คลุมมันขึ้น และพึมพำในใจ "พี่หวังเล่นอะไรเนี่ย ให้ซื่อไห่เปิดตั้งแต่ทีแรกก็จบ ทำไมต้องให้ข้าเสียเวลาเปิดอีกครั้ง แล้วผ้าคลุมผืนนี้มีประโยชน์อะไรกัน”

ฮูว!

โจวฉางฟากลั้นหายใจ รอจนจ้าวชิงเหอหันไปด้านข้าง เขาก็เห็นน้ำตาลทรายขาวในกล่องนั้น จึงรีบวิ่งไปทันทีพร้อมกับอุทานว่า "ทำไม ทำไมถึงมีเกล็ดน้ำตาลเยอะขนาดนี้?"

เมื่อกวนน้ำตาลดำ จะมีเกล็ดน้ำตาลบ้างเป็นครั้งคราว แต่ปริมาณจะน้อยมาก

กล่องไม้จันทน์ขนาดใหญ่เช่นนี้ ถ้าไม่ใช่สิบจินขั้นต่ำก็แปดจิน มันเกิดขึ้นได้อย่างไร

“เจ้าของร้านโจว นี่ไม่ใช่เกล็ดน้ำตาล แต่เป็นน้ำตาลคริสตัลจากภูมิภาคตะวันตก!”

หวังหยวนเหลือบมองโจวฉางฟา เหมือนมองดูชนพื้นเมือง "ท่านลองชิมดูสิ!"

ดวงตาของจ้าวชิงเหอเบิกกว้าง

ลูกพี่ลูกน้องของนางไม่อายที่จะพูดเรื่องไร้สาระนี่เลยหรือ ตอนเที่ยงเขาบอกกับพวกนางอยู่เลยว่านี่เป็นน้ำตาลทรายขาว และตอนนี้เขาบอกเจ้าของร้านโจวว่าเป็นน้ำตาลคริสตัล แถมยังบอกว่ามาภูมิภาคตะวันตกอีกด้วย แต่มันถูกต้มมาจากร้านช่างตีเหล็กเมื่อตอนเที่ยงนี้ต่างหาก!

ตอนนี้เขาดูเป็นผู้ดี หยิ่งยโส จนน่าตีเสียจริง ๆ!

ต้าหู่และหวังซือไห่ยังคงทำหน้าตาขึงขังตามคำแนะนำของหวังหยวน

"ภาคตะวันตก! น้ำตาลคริสตัล!"

เจ้าของร้านโจวกวัดน้ำตาลอย่างระมัดระวังแล้วใส่ปาก ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที

น้ำตาลชนิดนี้มีความหวานมากกว่าน้ำตาลทรายแดงมาก และรูปร่างยังใสสมกับชื่อ 'น้ำตาลคริสตัล' อีกด้วย

หากมีช่องทางขายน้ำตาลคริสตัล เขาสามารถเป็นพ่อค้าน้ำตาลรายใหญ่ที่สุดในเฉิงโจวได้เลย

แม้ว่าเขาจะต้องการมันมาก แต่เจ้าของร้านโจวก็ยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้าและพูดว่า "เพื่อนตัวน้อยของข้า เอาน้ำตาลคริสตัลมาที่ร้านน้ำตาลของโจว อยากให้ข้าช่วยขายใช่หรือไม่! แต่นี่ยังไม่สิ้นปี และธุรกิจน้ำตาลนั้นทำได้ยากมาก”

เขาอยู่ในธุรกิจมาหลายปี และเขารู้ว่าแม้ว่าเขาจะต้องการสินค้าประเภทใด เขาก็ไม่ควรจะแสดงออกอย่างชัดเจนจนเกินไป

มิฉะนั้นผู้ขายจะขึ้นราคาสินค้าเอาได้!

เป็นการดีที่สุด ที่จะแสดงให้เห็นว่าคุณไม่ต้องการมัน และปล่อยให้คนอื่นร้องขอ เพื่อที่คุณจะได้ใช้ประโยชน์จากมัน

"เจ้าของร้านโจวท่านคิดมากเกินไปแล้ว! ข้าแค่มาที่นี่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับราคา จากนั้นข้าจะไปสอบถามเจ้าของร้านหูก่อน แล้วค่อยกลับไปวางแผนตีราคา!"

เสียงเก็บพัดดังพรึ่บ หวังหยวนลุกขึ้น "หากเจ้าของร้านโจวอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก งั้นข้าก็คงต้องขอตัวออกไปก่อน! ปะ ไปที่ที่ร้านน้ำตาลของหูกันเถอะ!"

ปากเล็ก ๆ ของจ้าวชิงเหอยกขึ้นเล็กน้อย

ลูกพี่ลูกน้องของนางนั้นแสดงเก่งจริง ๆ แท้จริงแล้วมาจากหมู่บ้านต้าหวังแท้ ๆ แต่กลับบอกว่ามาจากเมืองจวิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังเป็นหนี้คนอื่นอยู่ตั้งสี่สิบกว้าน ต้องรีบขายน้ำตาลกลับบ้านไปใช้หนี้

แต่เขากลับแสดงท่าทางว่าไม่อยากขายซะอย่างนั้น

เจ้าของร้านโจวเองก็เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะตาย แต่กลับแสดงสีหน้าลำบากใจ

ช่างเป็นสุนัขจิ้งจอกกันทั้งสองตัวเสียจริง!

ฟรึ่บ!

หวังซื่อไห่รีบวิ่งไปที่โต๊ะ ปิดกล่องไม้จันทน์สีแดงลง ก่อนจะถือไว้ในมือทั้งสองข้างแล้วเดินออกมา

หวังหยวนอธิบายว่า หากเขาบอกให้ไป พวกเขาก็จะต้องตามไปทันที