บทที่ 13

"เก็บไว้สิ!"

หวังหยวนลุกขึ้นและโบกมือโดยไม่ดูทองและเงินเหล่านั้น "หากเงินและสินค้าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว งั้นข้าก็ต้องขอตัวก่อน!"

ต้าหู่หยิบกล่องเงิน จ้าวชิงเหอและซื่อไห่เดินตามข้างมา!

“น้องหวัง เดี๋ยวก่อน!”

เจ้าของร้านโจวไล่ตามมาและถามว่า "ท่านสามารถจัดหาน้ำตาลคริสตัลนี้ได้บ่อยแค่ไหน"

“ขึ้นอยู่กับโชค!”

หวังหยวนเลิกคิ้ว "การผลิตน้ำตาลคริสตัลมีน้อยอยู่แล้ว พ่อค้าจากภูมิภาคตะวันตกต้องข้ามดินแดนที่แห้งแล้งเพื่อไปยังพื้นที่ต้าเย่ ดินแดนที่แห้งแล้งนั้นอันตรายมาก ข้าไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะมาที่นี่ อาจจะสามเดือน หรืออาจจะเป็นปี ดังนั้นข้าไม่แน่ใจเรื่องเวลาของสินค้ารอบต่อไป”

"โอ้!"

โจวฉางฟาเหล่ตาของเขา และพูดอย่างประจบสอพลอ "ดูเหมือนว่าน้องหวังมีฐานะที่ไม่ธรรมดา เจ้าต้องมาจากครอบครัวใหญ่เป็นแน่ ข้าสงสัยว่าท่านเป็นลูกชายของตระกูลหวังในเมืองหลงใช่หรือไม่?"

เมืองหลงเป็นเมืองหลวงแห่งหนึ่ง ห่างจากที่นี่สามร้อยไมล์ แต่ไม่มีตระกูลใหญ่ที่มีนามสกุลหวัง

"ตระกูลข้าอยู่ในเมืองจิ่วซาน!"

หวังหยวนโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ "หากเจ้าของร้านโจวนึกสงสัย เจ้าก็เอาเงินคืนไปเถิด ข้าจะหาคนอื่นมาแลกเปลี่ยน และขายในราคาหนึ่งพันกว้านให้ท่านดู"

เมืองจิ่วซาน คือเมืองที่อยู่ระหว่างทางแยกของต้าเย่และฮวงเหริน และเมืองฝูอยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของเมืองจิ่วซาน

พ่อค้าจากภูมิภาคตะวันตกจะเดินทางเข้าสู่ดินแดนต้าเย่ ผ่านดินแดนร้าง และเมืองจิ่วซานจะป็นจุดแวะพักแรก

นี่คือการทดสอบ

"นี่ขอรับ!"

ต้าหู่ผลักกล่องเงินสดไปข้างหน้า

พี่หยวนบอกว่าหากเขาพูดว่าคืน ไม่ว่าจะขายเท่าไหร่ก็ต้องคืน

เจ้าของร้านโจวรีบหลบ และยืนอยู่ข้างหน้าน้ำตาลทรายขาว "น้องหวัง เจ้าจะทำอะไร เงินและสินค้านี้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เงินหกร้อยกว้านเป็นของเจ้า และน้ำตาลคริสตัลยี่สิบจินนี้เป็นของตระกูลโจว! เสี่ยวชุนจื่อพานายน้อยหวังไปส่งแทนข้า!”

ชายคนนั้นผายมือ

หวังหยวนเดินเข้าไปในรถม้าด้วยใบหน้าเย็นชา และทั้งสี่คนก็ออกจากร้านของโจวไป

เมื่อเห็นรถม้าแล่นออกไป ใบหน้าที่แสนใจดีของเจ้าของร้านโจวก็เปลี่ยนเป็นคนเฉลียวฉลาดและไร้ความปรานี

แม้ว่าหวังหยวนจะทำตัวเหมือนนายน้อย แต่ก็มีบางอย่างผิดปกติ

เสื้อผ้าของคนทั้งสี่เป็นเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาใหม่ทั้งหมด ยกเว้นของสาวใช้

แม้ว่าหวังหยวนจะสวมผ้าไหม แต่เขาสวมจี้หยกและถุงหอมได้แย่มาก และรถม้าของเขาก็เหมือนรถม้าที่เช่ามาเสียมากกว่า

เพราะมันไม่เหมือนของตระกูลใหญ่เลยสักนิดเดียว

น้ำตาลไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเก็บรักษา และถ้ามันถูกขนส่งมาไกลหลายพันไมล์จากภูมิภาคตะวันตก น้ำตาลบางส่วนจะต้องละลายหายไปอย่างแน่นอน

แต่น้ำตาลคริสตัลยี่สิบจินนี้ยังไม่ละลายเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เมืองจิ่วซานเจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองฝู ดังนั้นทำไมเขาไม่ขายน้ำตาลคริสตัลที่นั่น แต่กลับนำมาขายที่เมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองฝูเช่นนี้

ความสงสัยเหล่านี้ติดอยู่ในใจของโจวฉางฟาผู้ชาญฉลาด เขาสั่งบางอย่างกับลูกน้อง ก่อนที่ชายคนนั้นก็เดินออกไปตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

"ทองนี้ชั่งหอมหวานยิ่งนัก!"

ในรถม้า จ้าวชิงเหอหยิบทองคำขึ้นมาแล้วกัด ดวงตากลมโตของนางหรี่ลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "หกร้อยกว้านต่อวัน หากสิบวันก็หกพันกว้าน หนึ่งเดือนหนึ่งหมื่นแปดพันกว้าน หนึ่งปีหนึ่งแสนสีหมื่นหกพันกว้าน และ หนึ่งล้านสี่แสนหกหมื่นกว้านในสิบปี พี่หวัง นี่พี่กำลังจะได้เป็นมหาเศษฐีแล้วนะ"

หวังหยวนส่ายหัว "คนเห็นแก่เงิน น้ำตาลทรายขาวไม่สามารถขายในเมืองฝูได้อีกแล้ว!"

จ้าวชิงเหอตกใจ "ทำไมกัน?"

หวังหยวนหรี่ตา "โจวฉางฟาทดสอบข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก เขาต้องมีสงสัยอะไรอื่นอยู่ในใจแน่"

จ้าวชิงเหอตกตะลึง "ทำไมข้าถึงดูไม่ออก?"

หวังหยวนมองไปที่ด้านหน้ารถ "ต้าหู่ ดูว่ามีใครตามมาไหม”

จ้าวชิงเหอเม้มริมฝีปาก "พี่หยวนเงินกับสินค้าก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เจ้าของร้านโจวจะส่งคนมาตามพวกเรามาทำไมกัน!"

นางเพิ่งจะพูดจบ!

ต้าหู่ก็พูดขึ้น "พี่หยวน พี่น่าทึ่งมาก เสมียนคนนั้นจากของร้านโจวตามพวกเรามาจริง ๆ ด้วย !"

“เป็นไปได้ยังไง!”

จ้าวชิงเหอรู้สึกตกตะลึง เมื่อนางมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เสมียนจากร้านน้ำตาลก้มศีรษะตามมาอย่างห่าง ๆ

หวังหยวนขมวดคิ้วและพูดเสียงเบาว่า "นั่นคือเหตุผลที่ข้าแกล้งทำเป็นเป็นลูกของตระกูลที่ร่ำรวย"

จ้าวชิงเหอขมวดคิ้ว "ถ้าพี่ขายน้ำตาลในฐานะชาวบ้านล่ะ!"