บทที่ 14

เกวียนล่อกลับเข้าเมือง

หวังหานซานขับเกวียนนำหน้า ต้าหู่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนเอ้อหู่และหวังซื่อไห่เดินคุยกันตามมา

หวังหยวนอยู่บนเกวียน เขาเอนหลังเพื่อจะพักผ่อน เขายังไม่นอนตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ และเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว

เอ้อหู่พูดอย่างตื่นเต้น "พี่ซื่อไห่ บอกข้าอีกครั้งซิว่าพี่หยวนขายน้ำตาลได้อย่างไร"

“เอ้อหู่ ข้าพูดไปแปดครั้งจนควันจะขึ้นคอแล้ว!”

หวังซือไห่ก้มศีรษะลง และสัมผัสเสื้อผ้าซาตินผืนใหม่ของตนเอง

“ไม่พูดก็ไม่พูด แต่โปรดอย่าลืมเรียกข้าว่าหวังโปลู นี่คือชื่อที่พี่หยวนเปลี่ยนให้ข้า”

เอ้อหู่ทำหน้าตาขึงขัง

หวังซือไห่ยกแขนเสื้อซาตินขึ้นมา "โปลู ทำไมเจ้าถึงไม่เปลี่ยนเสื้อซาตินตัวใหม่ของเจ้าล่ะ ผ้าซาตินสวมใส่สบายมาก สบายกว่าผ้าฝ้ายเสียอีก"

หลังจากออกจากร้านน้ำตาลของโจว หวังหยวนก็ซื้อของหลายอย่าง มีเสื้อผ้าซาตินสองชุดและรองเท้าสำหรับแต่ละคน

เอ้อหู่ชำเลืองมองพ่อซึ่งกำลังขับเกวียนอยู่

เขาจะเก็บเสื้อผ้าใหม่ไว้สวมใส่ในช่วงเทศกาลตรุษจีน แล้วค่อยเอามาอวดหวังซือไห่ตอนนั้น

ชายชราที่กำลังเข็นเกวียนโยนแส้ลงทันที ก่อนจะม้วนเก็บแล้วลากเกวียนเข้าบ้าน

"อา!"

หวังหยวนซึ่งกำลังหลับใหลอยู่ในเกวียนล่อตื่นขึ้นมาและไม่เห็นใครอยู่รอบ ๆ เขาเปิดกล่องทองและเงินก่อนจะพูดว่า "ลุงหานซาน รอสักครู่ ต้าหู่ เอ้อหู่ และซือไห่มานี่ พวกเจ้าเอาไปคนละห้าสิบกว้าน ส่วนลุงหานซานเหนื่อยที่สุด เอาไปหกสิบกว้าน ไม่มีใครคัดค้านใช่ไหม"

"ไม่ ไม่ครับ!"

หวังซือไห่พูดตะกุกตะกัก

เขานึกว่าหวังหยวนจะให้เงินแค่หนึ่งถึงสองกว้าน และมากสุดก็ห้ากว้านเท่านั้น

แต่กลับ...

"...ไม่ มันมากเกินไป หวังหยวน เจ้าซื้อของให้เรามากมาย เราพอใจแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องใช้เงินอีก!"

หวังหานซานส่ายหัว

ต้าหู่และเอ้อหู่แต่ละคนมีห้าสิบกว้าน และเขาได้รับหกสิบกว้าน ซึ่งรวมทั้งหมดเป็นหนึ่งร้อยหกสิบกว้าน

ไม่ว่าจะเป็นการตกปลา การตกปลาด้วยธนู หรือการทำน้ำตาลทรายขาว ล้วนแต่เป็นวิธีการลับของหวังหยวน

หากเขาต้องการหาคนงาน แค่จ้างวันละสามสิบอีแปะก็มีคนจำนวนมากที่อยากทำ

จะรับไว้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

"ใช่ รับไว้ไม่ได้แล้ว!"

ต้าหู่และเอ้อหู่เองก็คิดเช่นเดียวกัน

แค่ช่วยเหลือพี่น้อง ได้กินเนื้อแล้ว แถมยังได้ผ้าซาตินผืนใหม่ ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

หวังซือไห่ยังกล่าวอีกว่า "หวังหยวน ข้าเป็นแค่นักเลงหัวไม้ ข้าไม่เคยกินอิ่ม และไม่เคยได้สวมเสื้อผ้าอุ่น ๆ เช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เจอแต่คนดูถูก สองสามวันนี้ที่ติดตามเจ้า ข้าได้กินเนื้อ ได้ดื่มเหล้า และตอนนี้ข้ายังมีผ้าแพรให้สวมอีก ข้าพอใจแล้ว เงินนี่ข้าก็รับไว้ไม่ได้เช่นกัน"

ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้ แต่ไม่สามารถรับไว้ได้แล้ว หากรับไว้อีก คงเอาชนะความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจไม่ได้

หวังหยวนยิ้ม "ห้าสิบ หกสิบกว้านนี้เยอะแล้วงั้นรึ?"

ต้าหู่ เอ้อหู่ และหวังซือไห่พยักหน้าซ้ำ ๆ ส่วนหวังหานซานทำท่าครุ่นคิด

หวังหยวนกล่าวขึ้น "ที่ดินหนึ่งหมู่มีราคาประมาณห้ากว้าน หัวหน้าหมู่บ้านหลิวโหย่วไฉมีที่ดินสามร้อยหมู่ อย่างน้อยก็หนึ่งพันห้าร้อยกว้าน นี่ไม่นับเงินและอาหารของครอบครัวเขา ของพวกเรานั้นเทียบไม่ได้เลย"

ทั้งสี่พยักหน้าด้วยความประหลาดใจ

หกร้อยกว้านดูเหมือนเยอะ แต่ในความเป็นจริง ยังเทียบกับภูมิหลังครอบครัวของหลิวโหย่วไม่ได้เลย

"แต่ตราบใดที่ทุกคนทำงานร่วมกัน มันก็แค่เรื่องของเวลาก่อนที่จะแซงหน้าพวกเขา"

หวังหยวนเลิกคิ้วขึ้นและยิ้ม "อนาคตจะหกพัน หรือหกหมื่นกว้านก็ไม่ใช่ปัญหา"

"หกพันกว้าน! หกหมื่นกว้าน!"

หวังซือไห่นับนิ้วอย่างอึ้ง ๆ

เขารู้เพียงว่าพันและหมื่นเป็นตัวเลขที่เยอะมาก แต่เขาไม่รู้ว่ามันมากมายแค่ไหน

ต้าหู่และเอ้อหู่กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

แม้แต่หวังหานชานที่สงบนิ่งอยู่เสมอก็รู้สึกมีพายุในใจ