บทที่ 1222

หญิงสาวในศาลากลางทะเลสาบพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เหยียบน้ำในทะเลสาบราวกับแมลงปอเหยียบผิวน้ำ เพียงไม่กี่วินาทีก็มาปรากฏตัวตรงหน้านักพรตชุดเขียว

นักพรตชุดเขียวหัวเราะแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “หว่านเอ๋อร์ ทนอยู่แต่ในบ้านไม่ไหวจนออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้างแล้วหรือ?”

เมื่อหญิงสาวที่ชื่อหว่านเอ๋อร์ได้ฟังเช่นนั้นก็ยังคงสวมผ้าคลุมหน้าสีขาวอยู่ แล้วพูดพลางหัวเราะว่า “ท่านอาจารย์ ท่านก็รู้สถานการณ์ของข้าอยู่แล้ว จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ดังนั้น... จึงต้องรีบดื่มด่ำกับความงามของโลกใบนี้เสียก่อนเจ้าค่ะ”

เมื่อนักพรตชุดเขียวได้ฟังคำพูดนี้ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าฉายแววโศกเศร้า

“ท่านอาจารย์ ท่านอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก นี่คือโชคชะตาของข้า...”

“น่าเสียดายที่ทำให้เทียนไว่เทียนเสื่อมเสียชื่อเสียง...”

เมื่อนักพรตชุดเขียวได้ฟังแล้วจึงรีบพูดว่า “หว่านเอ๋อร์ อย่าพูดเช่นนั้นเลย เทียนไว่เทียนติดหนี้เจ้าต่างหาก”

“หากไม่ใช่เพราะสงครามหกสิบปี เจ้าก็คงไม่ต้องประสบชะตากรรมเช่นนี้ เจ้าอายุยังน้อยแต่กลับเป็นเช่นนี้...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ นักพรตชุดเขียวก็รู้สึกเศร้าใจมาก

สวรรค์ช่างโหดร้าย ทำให้หญิงสาววัยแรกแย้มที่งดงามดั่งบุปผาต้องป่วยหนัก!

เรื่องนี้...

ทำให้เขาโกรธแค้นมาก!

หากเป็นไปได้ เขาอยากจะไปแทนที่นางด้วยซ้ำ!

“แค่กแค่ก...”

หญิงสาวไอออกมา จากนั้นก็รีบพูดว่า “ท่านอาจารย์อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ นี่คือโชคชะตาของข้า...”

นักพรตชุดเขียวถอนหายใจก่อนถามด้วยรอยยิ้มว่า “อยู่ในเมืองหลิงมาหลายวันแล้ว เจ้าคิดว่าที่นี่... ดีมากหรือไม่?”

เมื่อหญิงสาวได้ฟังเช่นนั้นก็พยักหน้า

“ท่านอาจารย์ ข้าเคยไปมาหลายที่แล้ว แต่... เมืองหลิงแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มั่งคั่งที่สุดที่ข้าเคยเห็นมาในชีวิต ดูเหมือนว่าหวังหยวนผู้นี้จะเป็นคนเก่งมากจริง ๆ!”

หญิงสาวพูดพลางเผยรอยยิ้ม แน่นอนว่านางรู้ทุกอย่างที่นักพรตชุดเขียวรู้!

“หวังหยวนฉลาดมากจริง ๆ แล้วก็... ข้ามอบตำราเล่มนั้นให้เขาแล้ว”