บทที่ 1223

ตัวนางเองก็ย่อมอยากไปเจอเช่นกัน

นางจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ได้เจ้าค่ะ ไปพบเลยดีกว่า อย่าให้ตนเองต้องเสียใจภายหลัง...”

สตรีผู้นั้นยิ้มแย้ม ทว่านัยน์ตากลับฉายแววจริงจัง

สำหรับเรื่องทั้งหมดนี้หวังหยวนย่อมไม่ล่วงรู้ ในเวลานี้นอกจากธุรกิจและการฝึกฝนวิชาตามคัมภีร์แล้ว เขาก็ไม่มีสิ่งใดทำแล้ว

และในวันหนึ่งวังไห่เทียนก็มาพบหวังหยวน

“คุณชาย งานประชุมกวีติ้งหลงไถกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าจะไม่ได้จัดที่นี่ แต่ก็ถือเป็นงานประชุมกวีระดับโลก ในเวลานี้แผ่นดินวุ่นวาย แต่เหล่ากวีแห่งเมืองหลิงก็ยังคงมีความกระตือรือร้นอย่างสูงต่องานประชุมอันยิ่งใหญ่ ดังนั้น... คุณชายคิดจะจัดงานประชุมกวีสักงานหรือไม่?”

หลังจากที่วังไห่เทียนพูดจบ หวังหยวนก็ตาเป็นประกายขึ้นมาในทันที!

ถูกต้องแล้ว!

จัดงานประชุมกวีสักงาน!

แม้ว่าเมืองหลิงจะเสื่อมโทรมลง แต่หวังหยวนก็ยังคงหวังว่าเมืองหลิงจะเป็นผู้นำด้านวัฒนธรรมไปทั่วทั้งโลก!

ดังนั้นจึงต้องจัดงานประชุมกวีนี้ขึ้น!

“พี่วัง ท่านช่างเตือนสติข้าได้ดีนัก ในเวลานี้ทุกสถานการณ์ในเมืองหลิงสงบลงแล้ว แต่กิจกรรมของบัณฑิตกลับมีน้อยนัก ในเวลานี้ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองหลิงได้รับการประกันแล้ว จึงมีเวลามากขึ้นในการเรียนรู้บทกวีและการอ่านเขียน มันจึงถึงเวลาแล้วที่เราจะได้แสดงความเป็นเลิศทางด้านวรรณกรรมของเมืองหลิง!”

หวังหยวนรู้สึกยินดีอย่างมาก จากนั้นจึงสั่งให้ผู้คนเริ่มเตรียมงาน

แน่นอนว่านอกเหนือจากประโยชน์โดยตรงของงานประชุมกวีนี้แล้ว หวังหยวนยังต้องการส่งเสริมการพัฒนาทางการค้าให้มากขึ้นอีกด้วย!

งานยิ่งใหญ่ก็ยิ่งดี! ด้วยวิธีนี้จึงจะดึงดูดผู้คนได้มากขึ้น!

แม้ว่างานประชุมกวีในครั้งนี้จะไม่ยิ่งใหญ่เท่ากับที่ติ้งหลงไถ แต่สำหรับเมืองหลิงแล้วก็ถือเป็นการจัดครั้งแรกที่แปลกใหม่!

หวังหยวนส่งคำเชิญไปยังต้าเย่ ต้าเป่ย เมืองหวง และที่อื่น ๆ ให้มาร่วมงาน

เหล่ากวีทั่วหล้าสามารถเดินทางมาที่เมืองหลิงแห่งนี้เพื่อเข้าร่วมการประลองบทกวีในครั้งนี้ และหวังหยวนยังได้ตั้งรางวัลสำหรับงานนี้ด้วย!