บทที่ 1224

ขณะกำลังเตรียมการจัดงานประชุมกวีชิงหลงแห่งเมืองหลิง หวังหยวนก็คิดถึงปีนั้นที่มีการจัดงานประชุมกวีติ้งหลงไถ จู่ ๆ อ๋องถูหนานก็ได้ก่อกบฏขึ้นมา ในที่สุดเขาก็และอู๋หลิงก็ได้ไปปกป้องกำแพงด่านหลงโถว

ราวกับว่าเรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้!

แต่สรรพสิ่งยังเหมือนเดิม แต่คนเปลี่ยนไป ใครเล่าจะคิดว่าปัจจุบันสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้!

ต้าเย่ในอดีตได้สูญสิ้นไปแล้วเพราะถูกแบ่งแยกออกเป็นดินแดนต่าง ๆ ตระกูลไป๋ครอบครองดินแดนสี่แห่ง ต้าเย่สามแห่ง ที่เหลือคือเขาและเมืองหวงฝ่ายละแห่ง!

แม้ว่าแผ่นดินจะถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วนแต่ก็สงบสุขมากขึ้นกว่าเดิม

นอกจากในใจของหวังหยวนจะกังวลเรื่องนี้แล้วก็ยังมีเรื่องอื่นอีก!

นั่นก็คือเรื่องซานไว่ซาน!

เมื่อหวังหยวนคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าเวลาเริ่มกระชั้นชิดนัก!

“สามี กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”

ในเวลานี้หลี่ซื่อหานและสตรีอีกสองคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

หวังหยวนเหลือบมองพวกนางครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวว่า “ไม่มีอะไร แค่คิดว่า... การเปลี่ยนแปลงในช่วงสองปีที่ผ่านมาช่างยิ่งใหญ่นัก...”

แม้ว่าภายนอกจะมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แต่ราวกับว่าเวลาภายในหมู่บ้านต้าหวังนั้นได้หยุดนิ่งไป

วันเวลาผ่านไปอย่างเรียบง่ายและราบรื่น สุขสบายใจยิ่งนัก

สตรีทั้งสามจึงไม่รู้สึกว่าโลกนี้มีความวุ่นวายมากเพียงใด

แต่สำหรับหวังหยวนกลับไม่คิดเช่นนั้น!

ตั้งแต่ที่ตระกูลเซิ่งลงมือวางยาพิษฮ่องเต้ซิงหลง จนกระทั่งในที่สุดฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยก็ได้ขึ้นครองราชย์ จากนั้นทั้งสามดินแดนก็ได้ต่อสู้แย่งชิงอำนาจ และในที่สุดตระกูลไป๋ก็ได้กำจัดตระกูลเซิ่ง ทำให้ตระกูลเซิ่งก็ได้ยอมจำนนต่อต้าเย่ และอีกหลากหลายเหตุการณ์...