บทที่ 1225

สำหรับเรื่องเช่นนี้ หวังหยวนนั้นย่อมเปิดรับทุกคนอยู่แล้ว หากพวกเขาปรารถนาจะดูก็ปล่อยให้ดูตามสบายเถิด เพราะหากพวกเขาสามารถเรียนรู้ได้สักหนึ่งหรือสองเรื่องได้ก็ถือว่าเขาได้มีส่วนช่วยโลกนี้แล้ว

เพียงแต่ว่าเกรงว่าพวกเขาจะไม่สามารถเรียนรู้กลวิธีของหวังหยวนได้เลย!

บัดนี้ ณ เชิงเขาชิงหลงแห่งเมืองหลิง ภายในระยะเวลาเพียงครึ่งเดือนก็ได้มีการสร้างเวทีขนาดใหญ่ขึ้น

บนเวทีนั้นมีโต๊ะวางอยู่มากมาย และบนโต๊ะเหล่านั้นก็มีหมึกและพู่กันวางอยู่!

งานประชุมกวีชิงหลงที่จัดขึ้นในครั้งนี้มีการแข่งขันหลายด่าน

ทั้งการแต่งบทกวี การตอบโต้บทกวีกันและการทายปริศนาบทกวี!

โดยสรุปแล้วคือมีการแข่งขันหลากหลายรูปแบบ เพื่อคัดเลือกผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้น!

สำหรับการประชุมกวีในครั้งนี้กล่าวได้ว่าเป็นที่จับตามองของทั้งแผ่นดิน!

งานประชุมกวีชิงหลงเริ่มต้นขึ้นแล้ว หวังหยวนได้ขึ้นเวทีพร้อมกับเหล่าอาจารย์อาวุโสทั้งสี่ ซึ่งได้แก่ไห่เทียน จิ่วเปียน หลวนชิง และถงกู่

เบื้องล่างเวทีนั้นเดิมทีเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยกันจอแจ แต่เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้ทุกคนก็เงียบลงในทันที

ผู้ที่มาร่วมงานในวันนี้ล้วนเป็นบัณฑิตจากแว่นแคว้นต่าง ๆ ที่เดินทางมาจากแดนไกล ใบหน้าของพวกเขาทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง ขณะรอคอยการเปิดงานประชุมกวี!

หวังหยวนยกยิ้มจางก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ขอขอบคุณท่านทั้งหลายที่เดินทางมาจากแดนไกลเพื่อมาร่วมงานประชุมกวีในครั้งนี้ หวังว่าบัณฑิตทุกท่านจะสามารถแสดงศักยภาพของตนเองออกมาได้อย่างเต็มที่ในงานนี้!”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เสียงปรบมือดังเกรียวกราวก็ดังมาจากเบื้องล่าง

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง เฝ้ารอคอยกิจกรรมต่อไปในงานประชุมกวี!

“การแข่งขันบทกวีมีทั้งหมดสามด่าน ด่านแรกคือการแต่งบทกวี!”

หวังหยวนยกยิ้มพลางมองผู้คนในที่นั้น แล้วพูดต่อว่า “จะกำหนดบทกวีให้หนึ่งบท แล้วให้แต่งบทต่อไป ทุกท่านต้องแต่งขึ้นเองแล้วเขียนลงไป!”