บทที่ 1230

ในงานประชุมกวี บทกวีของคนอื่น ๆ ก็ดีมากเช่นกัน หวังหยวนอ่านแล้วก็พยักหน้า

แต่เมื่อเทียบกับแม่นางเชียนหลงแล้ว ก็ยังด้อยกว่าอยู่ดี!

ไม่นานนักก็ตัดสินเลือกมาสามคนได้!

หนึ่งในนั้นย่อมมีแม่นางเชียนหลงอยู่ด้วย!

“ตัดสินทั้งสามคนแล้ว ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งใช่หรือไม่?”

เมื่อวังไห่เทียนประกาศผลการตัดสินต่อสาธารณชน ทุกคนก็ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เลย เพราะบทกวีของทั้งสามคนนี้เป็นบทกวีที่ดีที่สุดในเวลานี้ พวกเขาไม่มีใครเทียบได้เลย!

เพียงแต่การที่แม่นางเชียนหลงสามารถเอาชนะได้ ก็ทำให้หลายคนรู้สึกประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นแต่เป็นเพราะสตรีผู้นี้...

ช่างอัปลักษณ์เสียเหลือเกิน

แต่ก็ยังมีสุภาพบุรุษที่ไม่สนใจความจริงข้อนี้ และประทับใจความสามารถของนาง

“เมื่อผ่านด่านที่สองไปแล้ว ก็เริ่มด่านที่สามกันเลย!”

“ท่านอาจารย์ทั้งสี่ ท่านจะใช้หัวข้อไหนดี?”

ขณะนี้หวังหยวนพูดขึ้น เมื่อวังไห่เทียนและอีกสี่คนได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า

“ใช้... หัวข้ออาณาประชาราษฎร์ เป็นอย่างไร?”

เมื่อทุกคนได้ฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ!

อาณาประชาราษฎร์!

โจทย์นี้ใหญ่มาก ไม่มีใครเข้าใจว่าอาณาประชาราษฎร์หมายถึงอะไร!

และไม่ค่อยมีใครกล้าพูดถึงอาณาประชาราษฎร์!

แต่เมื่อเป็นโจทย์ก็ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ!

แม้ว่าหัวข้ออาณาประชาราษฎร์จะกว้างมากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถอธิบายได้!

ในบรรดาสามคนนี้ แม่นางเชียนหลงยังคงเป็นคนแรกที่ทำได้!

“เช่นนั้นข้าน้อยขอแสดงฝีมืออันอ่อนด้อย”

เมื่อพูดจบนางก็หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนบทกวีสี่วรรคลงบนกระดาษในทันที