บทที่ 1231

งดงามเหลือเกิน!

แม้กระทั่งนางก็ยังตกใจเมื่อได้พบเห็น!

“แม่นางเชียนหลงกล่าวว่า... นางเป็นคนเร่ร่อน ไร้ที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ข้าจึงพานางกลับมาด้วย และทองคำเหล่านี้ก็เตรียมไว้สำหรับเจ้าแล้วด้วย”

“ส่วนที่พักของเจ้า ข้าก็ให้ต้าหู่จัดการไว้ให้แล้ว”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เชียนหลงก็รีบโค้งคำนับแสดงความขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

ส่วนหญิงสาวทั้งสามเมื่อได้ฟังดังนั้น แม้จะเชื่อแต่ก็ยังแปลกใจอยู่บ้าง

กวีเร่ร่อนไร้ที่อยู่...

ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้ได้!

ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะนางเป็นคนที่สามีพากลับมา จึงไม่ได้สนใจตั้งแง่!

เชียนหลงได้มาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านต้าหวัง แต่ก็ไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบอะไร เพียงแต่คอยติดตามหญิงสาวทั้งสามอยู่เสมอ เวลาผ่านไปครึ่งเดือน หญิงสาวทั้งสามก็ชอบเชียนหลงมาก

ถึงขนาดไม่หวงวิชาความรู้ของตนเอง ถ่ายทอดวิชาที่ตนเองมีให้แก่นางเพื่อให้นางช่วยจัดการธุรกิจ!

สำหรับเรื่องเช่นนี้ หวังหยวนไม่ได้ใส่ใจมากนัก!

“เชียนหลง ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

หวังหยวนเห็นเชียนหลงแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ที่จะถาม

เชียนหลงรีบกล่าวว่า “ขอบพระคุณคุณชายที่พาข้ากลับมาด้วย ดังที่คุณชายบอกไว้ ข้าชอบที่นี่มากเจ้าค่ะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ชอบก็ดีแล้ว ชอบก็ดีแล้ว”

หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม นางชอบก็ดีแล้วเพราะนางก็เต็มใจมาด้วยเช่นกัน

“น้องเชียนหลงฉลาดหลักแหลม เรียนรู้สิ่งใดก็รวดเร็วมาก!”

“จริงด้วย สามี น้องเชียนหลงเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก”

ในเวลานี้หญิงสาวทั้งสามอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น สายตาพวกนางเต็มไปด้วยความชื่นชม

หวังหยวนยิ้มอ่อน เขาเองก็รู้มานานแล้วว่าเชียนหลงฉลาด

“ล้วนเป็นเพราะพี่สาวทั้งหลายที่สอนดีเจ้าค่ะ”