บทที่ 1232

หวังหยวนออกเดินทางออกจากหมู่บ้านต้าหวังอย่างรวดเร็ว ก็ไม่นานก็ถึงเมืองชนบท

ทั้งสามคนเดินมาตลอดทาง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาล้วนแต่เป็นความรกร้างว่างเปล่า เป็นผืนดินที่โล่งเตียน ไม่เพียงแต่ไร้ซึ่งพืชผล แม้แต่หญ้าก็ยังไม่งอกแม้แต่ต้นเดียว

“พี่หยวน ดูเหมือนว่าพื้นที่แห่งนี้จะไม่ได้แห้งแล้งมากเกินไป แต่ชาวบ้านเหล่านี้กลับขี้เกียจเกินไป”

“มีผืนดินอันอุดมสมบูรณ์มากมายเช่นนี้แต่กลับทิ้งร้างไว้ ไม่ยอมปลูกอะไรเลย แต่กลับยอมออกไปขอทานมากกว่าเพาะปลูก”

ต้าหู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีแววตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก สงสัย และอารมณ์ต่าง ๆ มากมาย ทุกวันชาวบ้านเหล่านี้จะเอาแต่บ่นว่าเจ้าหน้าที่เบื้องสูงไม่ทำหน้าที่

โดยไม่คิดที่จะพึ่งพาตนเองเลย หวังเพียงแค่ให้ทางการให้เงินอุดหนุนที่น้อยนิดแก่พวกตน

ทว่า!

ในระยะหลังมานี้มีสงครามเกิดขึ้น อาหารที่เหลือก็มีไม่มากนัก มีเพียงพอแค่เลี้ยงทหารที่ไปออกรบอยู่ข้างนอกเท่านั้น

ยิ่งกว่านั้นคือเมื่อผ่านการรีดไถมาหลายต่อหลายชั้น ประโยชน์ที่ตกถึงมือชาวบ้านจึงมีน้อยนิด พื้นที่ยากจนทุรกันดารเช่นนี้ก็มีเพียงแต่หวังหยวนเท่านั้นที่คิดถึงชาวบ้านเหล่านี้

“มีที่ดินแต่ไม่เพาะปลูก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็แปลก”

เชียนหลงมีความคิดเห็นที่แตกต่างออกไป

ขณะเดินมาตลอดทางก็เห็นสถานที่อันรกร้างว่างเปล่า นางครุ่นคิดในใจว่าความเจ็บปวดบนใบหน้าของชาวบ้านเหล่านี้ไม่มีการเสแสร้งแม้แต่น้อย

หวังหยวนเงยหน้ามองแสงแดดร้อนระอุที่แผดเผาจากบนท้องฟ้า แล้วมองผืนดินที่โล่งเตียน ในใจมีความรู้สึกโศกเศร้าและโกรธแค้นมากที่อยากจะระบายออกมา

“ไม่รู้ว่าพวกเจ้าทั้งสองเคยได้ยินเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งหรือไม่ มีที่ดินแต่ไม่สามารถเพาะปลูกได้ ชาวบ้านจึงต้องอดอยากหิวโหยทุกวัน”

หลังจากครุ่นคิดแล้วหวังหยวนจึงพูดประโยคนี้ออกมา ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เรื่องนี้เกิดขึ้นในราชวงศ์ก่อน ซึ่งเขาได้อ่านเจอจากหนังสือโดยบังเอิญ