บทที่ 1234

โดยปกติแล้วกลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาจะชอบเสแสร้งว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี รายงานแต่เรื่องดี ๆ ไม่รายงานเรื่องร้าย ๆ บางครั้งก็กระทำในสิ่งที่ทำให้ผู้อื่นโกรธแค้น

เจ้าเมืองคนก่อนถูกเนรเทศเพราะรับสินบนและคดโกง แต่ไม่คิดว่าเมื่อเขามาที่นี่แล้วจะต้องมาอยู่บนเส้นทางเดิมอีกครั้ง

“โอ๊ย!”

“บังอาจ เดินไม่ดูทางหรือไร?”

หวังหยวนที่กำลังคิดเรื่องต่าง ๆ อยู่ไม่ทันสังเกตเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินสวนทางมา เขาหน้าตาเศร้าหมองราวกับว่ากำลังประสบปัญหาอะไรบางอย่าง

อาการเหม่อลอยทำให้ไม่ทันเห็นหวังหยวนที่เดินสวนมา ในสายตาของเขาชายหนุ่มคนนี้ดูอ่อนแอมาก ไม่มีทีท่าว่าแข็งแกร่งเลย

เมื่อถูกต้าหู่ตวาดใส่ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ ครั้นมองเสื้อผ้าที่หวังหยวนสวมใส่แล้วก็คาดเดาได้ว่าเขาน่าจะเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลร่ำรวย

“ขอโทษ! ขอโทษจริง ๆ...”

ชายวัยกลางคนเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ๆ ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ต้องขอโทษไว้ก่อน อีกอย่างหนึ่งคือพวกเขาเป็นคนยากจน จึงไม่กล้ามีปัญหาเกี่ยวข้องใด ๆ กับคนร่ำรวย

ด้วยความกลัวว่าจะถูกอีกฝ่ายข่มเหงอย่างโหดเหี้ยมหากไม่ระวัง จึงได้ขอโทษหวังหยวนที่ยืนอยู่ข้างหน้าด้วยใบหน้าเศร้าสลด

“หยุด หยุดนะ...”

เมื่อเห็นต้าหู่ก้าวเข้าไปเอื้อมมือผลักชายวัยกลางคน หวังหยวนก็ตะโกนเสียงดัง เพื่อห้ามไม่ให้เขาลงมือกับชาวบ้านธรรมดา

รัศมีของหวังหยวนแผ่กระจายไปทั่ว เหมือนกับผู้มีอำนาจที่สูงส่ง ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหน้ายิ่งตัวสั่นด้วยความกลัว

ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังโกรธ เขารู้สึกกดดันอย่างมาก เหงื่อผุดขึ้นจากตามร่างกาย ไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีรัศมีที่เหนือชั้นเช่นนี้

“พี่ชาย ท่านอย่าตกใจไป พวกเราเพียงแค่เดินทางผ่านมาที่นี่แล้วพลัดหลงกับครอบครัว”