บทที่ 1235

เขาได้แต่ยืนอยู่กับที่ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เมื่อเห็นสีหน้าอันน่าเวทนาของหวังหยวนแล้วก็อดสงสารไม่ได้ รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้แตกต่างจากบุตรชายคนโตของตระกูลร่ำรวยคนอื่น ๆ

ความเมตตาในใจแวบผ่านเข้ามา ชาวบ้านทุกคนล้วนมีความเมตตาที่บริสุทธิ์

“คุณชาย หากไม่รังเกียจก็โปรดตามข้ากลับไป ที่บ้านมีเพียงผักดอง ไม่รู้พวกท่านจะกินกันได้หรือไม่”

เมื่อชายวัยกลางคนพูดจบก็หันหลังแล้วเดินไปตามทางที่ไม่ไกลนัก แสดงท่าทางกระตือรือร้น แนะนำทิวทัศน์ของที่นี่ให้หวังหยวนและคนอื่น ๆ ตลอดทาง

ทั้งยังเล่าตำนานต่าง ๆ มากมายในท้องถิ่น หวังหยวนฟังชายวัยกลางคนเล่าเรื่องตลอดทาง

ต้าหู่เดินตามมาอย่างจำใจ ไม่รู้ว่าหวังหยวนกำลังคิดอะไรอยู่?

“พี่ชาย ข้าเห็นว่าที่ดินอันอุดมสมบูรณ์มากมายในบริเวณนี้ถูกทิ้งร้างไว้ เหตุใดจึงไม่มีใครเพาะปลูกเลยเล่า?”

หวังหยวนเดินมาไกลแล้วจึงถามคำถามที่อยู่ในใจ เมื่อแรกเริ่มกลัวว่าจะพูดจาตรงไปตรงมาเกินไปจนทำให้ชายวัยกลางคนหวาดระแวง

ตลอดทางชายวัยกลางคนแนะนำขนบธรรมเนียมประเพณีในท้องถิ่นให้กับพวกเขา ดูเหมือนว่าความหวาดระแวงจะไม่สูงเท่าช่วงแรก

“เพาะปลูกหรือ? ใครเล่าจะกล้า?”

“คุณชาย ข้าไม่กลัวที่จะบอกท่าน ที่ดินทั้งหมดของเราถูกตระกูลใหญ่และคนร่ำรวยผูกขาดไปหมดแล้ว แม้เจ้าเมืองคนปัจจุบันจะแจกจ่ายเมล็ดพันธุ์ก็ไม่มีใครกล้ารับ”

“หากคนที่มีอำนาจและมีอิทธิพลรู้เข้า ผลที่ตามมาจะน่ากลัวอย่างยิ่ง”

เมื่อพูดจบชายวัยกลางคนก็มีสีหน้าโกรธแค้น เรื่องนี้สำหรับพวกเขาถือเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก แต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยถึง

“เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ไม่มีใครไปฟ้องร้องต่อเจ้าเมืองเลยหรือ?”