บทที่ 1237

“เมื่อแขกทุกคนมอบของขวัญแล้วก็พากันกลับไปเสีย ผู้ใหญ่บ้านจะจดจำของขวัญที่ทุกคนมอบให้ไว้อย่างแน่นอน วางใจเถิดว่าของที่เจ้าปรารถนาจะตกไปอยู่ในมือของเจ้าแน่”

ผู้รับของขวัญไม่ได้กล่าววาจาใดเพิ่มเติม แต่ไล่ชาวบ้านเหล่านั้นกลับไปโดยทันที ใบหน้าของเขาแสดงความรำคาญราวกับเห็นฝูงแมลงวัน

เมื่อหวังหยวนเห็นเช่นนั้นก็ล้วงเงินออกมาจากอกเสื้อสองสามตำลึงวางไว้บนโต๊ะ แล้วเขียนชื่อลงในสมุดบัญชีอย่างลวก ๆ ผู้รับของขวัญมองเงินบนโต๊ะแล้วตาเป็นประกาย

ชาวบ้านยากไร้เหล่านี้คงไม่มีปัญญามอบเงินให้ได้ แม้แต่เหรียญทองแดงก็ยังไม่มีให้ จึงได้แต่นำข้าวสารที่ไร้ค่ามาแสดงความยินดี

“คุณชาย เชิญข้างใน เชิญข้างใน...”

หวังหยวนโบกมือแล้วพาต้าหู่และเชียนหลงเข้าไปในประตูใหญ่ แม้จะเป็นเพียงการแต่งอนุภรรยา แต่ภายในก็ตกแต่งอย่างประณีต

โคมไฟส่องสว่างทั่วบริเวณบ่งบอกถึงความรื่นเริง บนโต๊ะเลี้ยงมีทั้งไก่ เป็ด ปลา เนื้อสัตว์มากมาย ผู้ที่ได้รับเชิญให้เข้ามารับประทานอาหารล้วนเป็นเศรษฐีมีชื่อเสียงในท้องถิ่น

หวังหยวนและพรรคพวกเลือกหาที่นั่งในมุมที่เงียบสงบ พวกเขาเพียงต้องการดูว่าผู้ใหญ่บ้านมีอำนาจมากเพียงใด?

ขูดรีดชาวบ้านอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะมีหัวให้ร่วงลงพื้นกี่หัว หวังหยวนเพิ่งจะนั่งลงก็ส่งสายตาไปทางต้าหู่ให้เขาหาเรื่อง

การมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อต้องการรับประทานอาหารเลี้ยง แต่ต้องการมาดูว่าภายในมีเรื่องราวสกปรกที่ตนไม่รู้กี่เรื่อง

“มานี่สิ สุรารสชาติไม่ดีเลย เหมือนน้ำเปล่า คุณชายของข้าจ่ายเงินสองตำลึงมาเพื่อรับประทานอาหาร เจ้าจะเลี้ยงด้วยสุราเช่นนี้หรือ?”

ต้าหู่คำรามเสียงดังแล้วฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ ผู้ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะต่างหันมามองพวกเขาในทันที

คาดไม่ถึงว่าจะมีผู้กล้าหาญมาหาเรื่องถึงที่เช่นนี้ แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่พวกเขาก็ทำเพียงหลับตาข้างหนึ่ง

ไม่มีผู้ใดกล้าพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้ เว้นแต่จะเป็นผู้ที่เบื่อการมีชีวิตแล้วเท่านั้น