บทที่ 1238

ไม่นึกเลยว่าคราวนี้จะมีคนไม่รู้จักที่ตายกล้าเข้ามาหาเรื่องอีก อยากเห็นนักว่าต้าหู่จะพบจุดจบอันน่าเศร้าเช่นไร?

ฝูงชนที่มุงดูต่างนั่งชมเหตุการณ์อยู่เฉย ๆ พวกเขาชินกับเรื่องเช่นนี้เสียแล้ว

ยิ่งกว่านั้นคือพวกเขายังรู้สึกว่านี่คือความบันเทิง ทุกครั้งที่เห็นภาพเช่นนี้ก็จะรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

ใคร่เห็นชายหนุ่มตรงหน้าร้องไห้คร่ำครวญคุกเข่าขอความเมตตา ผู้ใหญ่บ้านสำหรับพวกเขาเป็นผู้ที่สูงส่งเกินเอื้อม

“โครม ปัง...”

ได้ยินเสียงดังสนั่น ผู้คนต่างหลับตาลงด้วยความตกใจ แล้วก็ลืมตาขึ้นด้วยความตื่นเต้น อยากจะดูว่าชายหนุ่มที่ก่อเรื่องก่อนหน้านี้ตายไปแล้วหรือยัง

แต่แล้วเรื่องที่ทำให้พวกเขาตกใจก็ปรากฏ พวกเขาเห็นชายหนุ่มที่พ่อบ้านของผู้ใหญ่บ้านเรียกตัวมาเมื่อครู่ ล้มลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างไม่รู้เป็นตายร้ายดี

ชายหนุ่มที่ก่อเรื่องยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางองอาจสง่างาม ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

“ใครกล้ามาหาเรื่องในงานแต่งงานของข้า หรือว่าไม่อยาก...”

ชายวัยห้าสิบเศษเดินออกมาจากห้องด้านใน ทั่วทั้งร่างกายของเขาแผ่กลิ่นอายที่โหดเหี้ยมอย่างมาก ตัวไม่สูงนัก ใบหน้ามีรอยยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย

“ไอ้หนุ่ม นึกอย่างไรถึงได้เอาหน้าเย็นมาแนบก้นร้อน วันนี้เป็นวันมงคลของข้า เจ้าจะให้เกียรติข้าสักหน่อยไม่ได้เชียวหรือ?”

เมื่อมองดูเผิน ๆ ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ดูชราภาพเหมือนคนอายุห้าสิบปี ดูเหมือนจะอายุเพียงสี่สิบเศษเท่านั้น เห็นทีการสะสมความร่ำรวยในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้จะได้ผลดี

เมื่อมองไปยังคนหลายคนที่ถูกซ้อมจนล้มลงไป เขาก็รู้สึกโกรธแค้น แต่เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามมีฝีมือดีเช่นกัน จึงอดทนไว้ชั่วคราว

อีกอย่างคือเมื่อสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่หวังหยวนใส่ก็พบว่าดูดีมาก ไม่รู้ว่าเป็นคุณชายจากตระกูลผู้ดีตระกูลใดที่เดินทางมาร่วมงานแต่งงานของเขา

ด้วยความกลัวจะเผลอไปขัดใจผู้ที่ไม่ควรขัดใจจึงได้แต่กัดฟันพูดจาดี ๆ

“เกียรติหรือ เกียรติของเจ้ามีค่าเท่าใด หากสุราของเจ้าไม่ดี ทำให้คุณชายของข้าท้องเสีย เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?”

เมื่อเห็นเจ้าของบ้านตัวจริงออกมา ต้าหู่ก็ยังไม่ให้เกียรติเขาแม้แต่น้อย เพียงมองดูผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเยาะหยัน เมื่อก่อนก็ไม่พอใจอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดูก็ยิ่งอยากจะซ้อมเขาสักหน

ชายที่แก่ใกล้จะลงโลงแล้วกลับต้องการแต่งงานกับหญิงสาวแรกรุ่นแสนสวย และยังคิดหาวิธีขูดรีดชาวบ้านอีก

ผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้ที่สูงส่งในสายตาของคนอื่น ๆ แต่ในสายตาของเศรษฐีตัวจริงแล้วเป็นเพียงคนชั้นต่ำ เมื่อเห็นชายหนุ่มสามคนตรงหน้าแต่งตัวดีมีสกุล ก็กลัวว่าจะไปขัดใจผู้ที่ไม่ควรขัดใจ

คิดเช่นนั้นแล้วจึงได้แต่อดทนอธิบายเรื่องสุราให้ฟัง หวังให้ฝ่ายตรงข้ามยกโทษให้ และปล่อยเขาไปในวันมงคล

แต่ต้าหู่ไม่ให้เกียรติเขาเลย และถึงกับต่อว่าเขาว่าเป็นพวกกินไม่หมดแล้วห่อกลับ เป็นเพียงเป็นผู้ใหญ่บ้านตัวเล็ก ๆ กลับกล้ากระทำการอุกอาจเช่นนี้

เมื่อพูดคำเหล่านี้ออกมา ผู้ใหญ่บ้านก็เป็นเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง รู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตนถูกเหยียบย่ำอย่างรุนแรง

“เจ้าเด็กน้อย ข้าไม่ต้องการทะเลาะกับเจ้าในวันมงคลของข้า ขอเตือนว่าเจ้าอย่าได้รุกไล่จนเกินไป มิเช่นนั้น...”

ผู้ใหญ่บ้านก็เป็นคนโหดเหี้ยมเช่นกัน เมื่อเห็นว่าต้าหู่แยกแยะผิดถูกไม่เป็นก็ค่อย ๆ สูญเสียความอดทนที่มีอยู่