บทที่ 1239

เมื่อสมาชิกตระกูลกวนเห็นเช่นนั้นต่างก็อึ้งไปชั่วครู่ และไม่อยากเชื่อสายตา!

เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างหยิ่งยโสเสียจริง!

กวนเสี่ยวไห่ฮึดฮัดและตะโกนว่า “เจ้ากล้าทำร้ายข้า เชื่อหรือไม่ว่าหากบิดาของข้ามาถึง ย่อมจะฆ่าเจ้าให้ตายได้!”

หวังหยวนไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย สั่งให้ต้าหู่มัดกวนเสี่ยวไห่ไว้ และมัดผู้ใหญ่บ้านไว้ด้วยเช่นกัน

จากนั้นหวังหยวนก็ก้าวไปยืนอยู่บนแท่นสูง มองไปที่คหบดีและชาวนาเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า

“ชาวบ้านทั้งหลาย บัดนี้กฎหมายใหม่ของเมืองหลิงได้ประกาศใช้แล้ว ทุกคนสามารถทำไร่ไถนาได้ ทุกคนสามารถค้าขายได้ สิ่งที่เราต้องการคือทำให้ทุกคนร่ำรวยและเข้มแข็ง!”

“ไม่ใช่ปล่อยให้เพียงแค่คหบดีและตระกูลผู้มั่งคั่งไม่กี่ตระกูลร่ำรวย ชีวิตเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ดังนั้นเราจึงควรสามัคคีกันเข้าไว้!”

หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แม้ว่าเมืองหลิงจะไม่ใหญ่นัก แต่ก็มีหมู่บ้านบนภูเขาห่างไกลที่มีลักษณะเช่นเดียวกันนี้มากมายเหลือเกิน กฎหมายใหม่ของหวังหยวนอาจประกาศใช้ได้ แต่เมื่อพิจารณาให้ถี่ถ้วนแล้ว บางพื้นที่ก็ห่างไกลจากเมืองหลวงเกินไป จึงไม่สามารถบังคับใช้ได้ทีเดียว!

ท้ายที่สุดแล้ว หวังหยวนไม่มีคนมากมายนักที่จะส่งประกาศกฎหมายไปในทุกพื้นที่!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ แม้ว่าจะประกาศไปในทุกพื้นที่แล้วแต่จะทำอย่างไรต่อไป?

ย่อมมีคนฉ้อฉลเป็นธรรมดา!

โชคดีที่เกาเล่อเป็นคนยุติธรรม หากเขาเล่นกลอุบายทางการเมืองเช่นกัน หวังหยวนคงตาบอดและหูหนวกไปแล้ว!

อาจถึงขั้นถูกตัดหนทางทุกทางโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ!

หลังจากที่หวังหยวนได้ไตร่ตรองเรื่องนี้แล้ว ก็เข้าใจว่าเห็นทีจะต้องผลักดันนักการเมืองบางคน และเลือกบัณฑิตที่ดีบางคนมาบริหารเมืองและมณฑลต่าง ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น คือสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่ก็แตกต่างกัน เช่นเดียวกับเมืองและมณฑลนี้ที่ถูกคหบดีรังแกและกดขี่ข่มเหงชาวบ้าน แต่ในพื้นที่อื่นที่แตกต่างกันก็อาจมีปัญหาอื่นเกิดขึ้นด้วยก็ได้

หวังหยวนถอนหายใจและไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจว่าต้องออกไปดูด้วยตนเอง!

ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น แต่เพื่อชาวเมืองหลิง!

เพื่อให้ทุกคนมีข้าวกิน มีนาทำ มีเงินใช้!

นี่คือสิ่งที่หวังหยวนต้องการ!

ผู้คนด้านล่างต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยวน พูดตามจริงแล้ว พวกเขาไม่เคยกล้าคิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน