บทที่ 1241

เมื่อหวังหยวนเอ่ยคำถามนี้จบลง เชียนหลงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

นางไม่รู้ว่าเหตุใดหวังหยวนถึงได้ถามคำถามนี้ขึ้นมาในทันใด!

ต้องรู้ก่อนว่าคำว่าชีวิตนั้นเป็นคำถามที่ยากที่สุดในยุคสมัยนี้แล้ว! เกรงว่าจะหาผู้ที่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนได้ยากนัก!

แต่เชียนหลงเป็นคนฉลาด นางรู้ว่าเนื่องจากหวังหยวนถามคำถามนี้ขึ้นมา ทั้งยังถามในเวลานี้ด้วยแล้ว ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องตรงหน้าเป็นแน่!

ดังนั้น...

นางจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณชาย ชีวิตนั้นยากเกินกว่าจะบรรยายได้ หากให้ข้ากล่าว… อาจจะกล่าวได้ว่าการได้อยู่อย่างสุขสบายนั้นสำคัญที่สุด”

เมื่อเชียนหลงกล่าวจบ หวังหยวนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

สตรีผู้นี้กล่าวคำพูดที่ค่อนข้างลึกซึ้ง

เหมือนเขาไม่มีผิด!

แต่ตัวเขานั้นมีประสบการณ์จากชาติก่อน จึงมีความคิดเช่นนี้

ในชาติก่อนเขาใช้เวลาทั้งชีวิตไปกับการเล่าเรียน ไม่ทันได้เสพสุขก็ตายไปเสียแล้ว

โชคดีที่ในชาตินี้มีจิตสำนึกจากชาติก่อนติดสอยห้อยตามมาด้วย ถึงรู้สึกว่าชาติก่อนของตนนั้นขาดทุนมาก

ชาตินี้จึงต้องเสพสุขให้เต็มที่

ทว่าเชียนหลงผู้นี้...

เหตุใดจึงมีแนวคิดเช่นนี้ได้?

ตามเหตุผลแล้วนางน่าจะชอบเงินทองมากกว่า!

ชีวิตนางยากเข็ญไร้ที่พึ่ง นางน่าจะชอบความมั่งคั่งและอำนาจมากกว่าไม่ใช่หรือ!

เพราะสิ่งเหล่านี้ทำให้ชีวิตของนางต้องกลายเป็นผู้ยากเข็ญไร้ที่พึ่งพาอย่างไรล่ะ!

อย่างไรก็ตาม การที่นางมีแนวคิดเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เชียนหลง เจ้าพูดถูกแล้ว ความสุขสบายถือเป็นสิ่งที่มนุษย์เราปรารถนาสูงสุด”

“แต่สิ่งที่ปรารถนาสูงสุด... ก็คือการที่ไม่ต้องรู้สึกเสียดายภายหลังต่างหาก!”

“ข้า... ไม่ใช่เซียน ไม่ใช่พระโพธิสัตว์ผู้ช่วยให้รอด”

“แต่ข้าเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ ชีวิตของผู้คนทั้งแผ่นดิน แน่นอนว่าข้าไม่อาจช่วยไหว แต่หากข้าเห็นผู้ใดเดือดร้อน ข้าก็จะช่วยผู้นั้น นี่คือความคิดของข้า ถึงแม้เจ้าจะคิดว่ามันไร้สาระก็ตาม”

“ข้าคิดว่านี่คือคุณสมบัติที่มนุษย์พึงมี อย่าคิดว่าความชั่วนั้นเล็กน้อยแล้วทำ อย่าคิดว่าความดีนั้นเล็กน้อยแล้วไม่ทำ!”