บทที่ 1242

พวกเขามาถึงหมู่บ้านอย่างรวดเร็วพร้อมส่งเสียงคำรามเมื่อเห็นหวังหยวน และลูกชายของเขาที่ถูกจับมัดแขวนอยู่!

“ไอ้สารเลว! ไอ้ชาติหมา ปล่อยลูกชายข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าฆ่าเจ้าแน่!”

กวนเจิ้นสยงผู้เป็นหัวหน้าตระกูลกวนแค่นเสียงคำราม

เบื้องหลังมีคนกว่าร้อยคนชักดาบใหญ่ออกมา บรรยากาศก้าวร้าวรุนแรงมาก!

ชาวบ้านต่างตกใจกลัว วิ่งเตลิดด้วยความขวัญผวา!

“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย... ต้องฆ่าไอ้สุนัขตัวนี้ให้ได้ รวมถึงนังหญิงชั่วเหล่านี้ด้วย ต้องฆ่าให้หมด!”

กวนเสี่ยวไห่พูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น!

หวังหยวนได้ยินคำกล่าวเช่นนี้ก็เพียงแค่ยิ้มรับ ต่างจากชาวบ้านที่กลัวมากจนคุกเข่าลงกับพื้น

“นายท่านกวน ได้โปรดเถิด... อย่าทำร้ายพวกเรา!”

“ใช่แล้ว... นายท่าน ได้โปรด...”

พวกเขากลัวมาก หวาดกลัวอย่างที่สุด!

“หึ! พวกเจ้าสมควรตายทั้งนั้น!”

“ไอ้หนุ่ม เจ้าเป็นใคร กล้าแทรกแซงเรื่องกิจการภายในมณฑลงั้นหรือ? ไม่รู้หรือว่าที่นี่ข้าคือสวรรค์!”

เขาเยาะเย้ยและเอ่ยด้วยความโกรธ

เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า

“เจ้าคือสวรรค์หรือ? ช่างน่าขัน!”

ที่เมืองหลิงแห่งนี้ไม่มีสวรรค์ ชาวบ้านต่างหากที่เป็นสวรรค์!

หากมีจริงเช่นนั้น เขาก็คือฟากฟ้านิรันดร์!

“หัวหน้าตระกูลกวน ข้าขอถามเจ้า นโยบายใหม่ของเมืองหลิงได้ถูกประกาศใช้แล้ว ในฐานะที่เจ้าเป็นชาวเมืองหลิงก็ควรรู้ เหตุใดจึงไม่ดำเนินการ?”

หวังหยวนเริ่มสอบถาม

เมื่อกวนเจิ้นสยงได้ฟังแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“นโยบายใหม่ที่หวังหยวนประกาศใช้น่ะหรือ? ไอ้สุนัขตัวนั้นช่างเก่งกาจเรื่องเอาใจคนจริง ๆ สร้างความหวังให้คนต่ำต้อยพวกนี้ คิดว่าตนจะมีโอกาสพลิกฟื้น แต่แล้วอย่างไร?”

“ข้าต้องสนใจเขาหรือ?”

“รู้หรือไม่? หมู่บ้านแห่งนี้อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองมากนัก เขาไม่สนใจที่นี่ด้วยซ้ำไป!”