บทที่ 1244

หวังหยวนไม่ต้องการปล่อยคนประเภทนี้ไว้ให้เป็นภัยแก่เมืองนี้!

แม้ว่าจะดูโหดเหี้ยมและไร้มนุษยธรรมเกินไป หวังหยวนก็จะไม่ใจอ่อน!

เขาจะต้องฆ่าคนชั่วเหล่านี้!

ให้เขาได้รู้ว่านี่คือสิ่งที่เขาควรได้รับ!

กวนเจิ้นสยงตกใจจนพูดไม่ออก รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที

“คุณชายหวัง... ข้าผิดไปแล้ว... ข้าผิดไปแล้ว... ท่านโปรดเมตตาด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”

กวนเจิ้นสยงหวาดกลัวแทบสิ้นสติ!

ชื่อเสียงของหวังหยวนนั้นเขารู้ดี แม้แต่ต้าเย่ ต้าเป่ยก็ยังไม่สามารถจัดการกับเขาได้ แล้วขุนนางอำนาจน้อยนิดในดินแดนเล็กๆ แห่งนี้เช่นเขาจะจัดการอะไรได้?

“ไว้ชีวิตเจ้าหรือ? ตลกสิ้นดี!”

“แล้วเจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตพวกเขาบ้างหรือไม่!”

หวังหยวนตะคอกอย่างดุดัน!

สิ่งที่ต้องทำในวันนี้ก็คือการข่มขวัญทุกคน ไม่ใช่แค่ฆ่าเขาเท่านั้น แต่ยังต้องให้ทุกคนตระหนักไว้ด้วย!

ว่าห้ามไม่ให้ผู้ใดกดขี่ข่มเหงชาวบ้าน!

ให้เคารพกฎหมาย!

นั่นคือหนทางที่ถูกต้อง!

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็พ่นลมหายใจออกมาจากนั้นก็โบกมือ!

เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ในพริบตาทุกคนก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น!

หวังหยวนยิ่งหยิบปืนพกออกมาจ่อไปที่กวนเสี่ยวไห่และผู้ใหญ่บ้านด้วย!

จากนั้นหวังหยวนจึงเดินออกมา

“ทุกท่าน จากนี้ไปก็จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถิด!”

หวังหยวนพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อพูดจบชาวบ้านในเขตนี้ต่างก็ดีใจและซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก!

...

ท่ามกลางพงไพรมีลมพัดโชยเอื่อยจนเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบ จากที่ไกลออกไปมีม้าสามตัววิ่งมุ่งหน้าไปทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว

หวังหยวน เชียนหลง และต้าหู่กำลังขี่ม้ากันคนละตัวมุ่งหน้าไปยังเขตหลิน