บทที่ 1245

เมื่อต้าหู่เห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ จึงหยุดมือทันที ไม่ได้จัดการกับพวกเขาต่อ

เขาเดินเข้าไปหาเด็กกลุ่มนี้ทีละก้าว แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้งว่า “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงมาเป็นโจรที่นี่?”

เด็กหลายคนตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัวจนแทบขวัญกระเจิง!

พวกเขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโดยไม่รู้ตัว และพยายามถอยหลังหนีไปเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าต้าหู่ดูเหมือนจะไม่คิดจะจัดการกับพวกเขาต่อไปแล้ว แต่กลับถามถึงที่มาของพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทำให้เด็กคนหนึ่งที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม จู่ ๆ ก็ตาแดงก่ำแล้วน้ำตาไหลพราก

“พวกเรา... พวกเราเป็นคนเขตหลิน...”

“เขตหลินหรือ?”

หลังจากที่ต้าหู่ได้ทราบที่มาของพวกเขา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนหันกลับไปมองหวังหยวนโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็มองไปที่เด็ก ๆ เหล่านี้แล้วถามกลับไปอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังว่า “แล้วอย่างไรต่อ?”

เด็กโตซึ่งเป็นหัวหน้าปาดน้ำตาบนใบหน้า เขาอดกลั้นสะอื้นไม่อยู่ขณะพูดด้วยเสียงเบาว่า “พวกเราไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ต้องพึ่งพาอาศัยกันมาตั้งแต่เด็ก และไม่รู้ว่าจะไปหาเงินได้จากที่ไหน...”

“พวกเราเคยตั้งแผงขายของ แต่ก็ถูกไล่และยังถูกขโมยของไปด้วย พวกเราอยากจะเช่าที่ดินเพื่อทำการเพาะปลูก แต่ก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า พวกเราไม่อยากเป็นโจรเลย แต่ก็ถูกบังคับให้จนตรอก จึงต้องมาเป็นโจรป่า...”

ยิ่งเด็กหนุ่มพูด สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูน่าสงสาร เขาเล่าเรื่องไปได้เพียงครึ่งเดียวก็เริ่มสะอื้นไห้ ดูสิ้นหวังเป็นอย่างมาก!

ส่วนเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างหลังต่างก็หลั่งน้ำตาด้วยความคับข้องใจ สีหน้าของพวกเขาบ่งบอกถึงความสิ้นหวังไร้ที่พึ่ง ไม่รู้ว่าจะต้องเดินต่อไปอย่างไร

ในเวลานี้หวังหยวนลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าไปหาเด็กกลุ่มนี้ทีละก้าว จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “พวกเจ้าลุกขึ้นก่อน พวกเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดี แค่อยากถามพวกเจ้าสองสามเรื่องเท่านั้น”