บทที่ 1249

ไม่นานนักหวังหยวนก็มาถึงวังหลวงแล้ว

ด้วยความช่วยเหลือขององครักษ์เงา จึงไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าเขามา!

หวังหยวนและเชียนหลงเข้าไปในตำหนักของเซียวฉู่ฉู่ ซึ่งที่นั่นมีเพียงหวงฝู่ฉิวอยู่ด้วย

เมื่อหวังหยวนเข้าไปก็เห็นเซียวฉู่ฉู่มีใบหน้าซีดเซียว สีหน้าดูไม่ดีเลย!

“ไทเฮา เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร?”

หวังหยวนไม่เข้าใจ เมื่อครั้งก่อนที่ปราบตระกูลเซิ่ง เซียวฉู่ฉู่ยังแข็งแรงดี!

แต่บัดนี้เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้!

เมื่อเซียวฉู่ฉู่ได้ฟังดังนั้นก็ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า

“ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว!”

เซียวฉู่ฉู่ถอนหายใจด้วยความเจ็บปวด

โดยสาเหตุที่หวังหยวนพาเชียนหลงมาด้วย ก็เพราะเชียนหลงบอกว่าตนเองมีความรู้ด้านการแพทย์

แม้ว่าจะรู้สึกประหลาดใจที่เชียนหลงรู้จักทั้งบทกวีและเพลงกลอน รวมถึงการรักษาโรคด้วย

แต่หวังหยวนก็รู้ว่าเชียนหลงเป็นผู้ที่มีตัวตนลึกลับ จึงได้พานางมาด้วย

“ไทเฮา ข้าพาสหายผู้นี้มาด้วยเพราะนางเป็นหมอ ให้นางตรวจอาการท่านก่อนเถิด!”

หวังหยวนรีบพูด เมื่อพูดจบเซียวฉู่ฉู่ก็ส่ายหน้า

“หวังหยวน เจ้าจงฟังข้าพูดให้จบก่อน แล้วค่อยตรวจทีหลังก็ยังไม่สาย!”

“ข้าเกรงว่าหากข้าไม่พูดสิ่งนี้ให้จบ ข้าอาจจะ... ไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว...”

ทันใดนั้นเซียวฉู่ฉู่ก็รีบพูดขึ้น

หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้า

“ไทเฮา เชิญตรัสเถิด!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวฉู่ฉู่จึงกล่าวว่า “หวังหยวน แม้ว่าเราจะมีสถานะแตกต่างกัน แต่ข้าปฏิบัติต่อเจ้าด้วยความเคารพเสมอมา และปฏิบัติต่อเจ้าด้วยความจริงใจ ข้าคิดว่าเราเป็นสหายกัน”

“ไม่มีปัญหากับคำว่าสหายใช่หรือไม่?”

เมื่อเซียวฉู่ฉู่พูดจบ หวังหยวนก็พยักหน้า

“ไทเฮาตรัสถูกแล้ว ข้าเองก็ถือว่าไทเฮาเป็นสหายเช่นกัน!”

เซียวฉู่ฉู่ฟังแล้วก็พยักหน้า แล้วคุกเข่าลงกับพื้น!

“ในฐานะสหาย ข้าอยากขอร้องเจ้าสักเรื่องหนึ่ง!”

การคุกเข่าของนางทำให้หวังหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ!

แต่ในใจก็พอจะเดาได้ราง ๆ ว่าเป็นเรื่องใด!

“ไทเฮา อย่าทำเช่นนี้เลย ท่านมีสิ่งใดก็จงตรัสเถิด ขอเพียงข้าสามารถทำให้ได้ ก็จะทุ่มเทช่วยสุดความสามารถ!”