บทที่ 1256

“เหตุใดจู่ ๆ จึงถามเช่นนี้?”

อันกุ้ยเหรินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกมา แต่กลับพูดว่า “ท่านพี่ เรื่องนี้พักไว้ก่อนเถิด ข้าอยากถามท่านว่า... เซียวฉู่ฉู่ป่วยจริงหรือไม่?”

เมื่ออ๋องเจิ้นตงได้ยินคำถามก็ขมวดคิ้ว

“ข้าก็ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ แต่ว่า... ข้าคิดว่าน่าจะจริง ไม่เช่นนั้นนางคงไม่เรียกหวังหยวนมา และจะไม่จากเมืองหวงไป ข้าจึงคาดว่านางคงจะป่วยจริง ๆ!”

หลังจากที่อ๋องเจิ้นตงพูดจบ อันกุ้ยเหรินก็พยักหน้า

“ท่านพี่และข้าคิดเหมือนกัน แต่ข้ายังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ นั่นก็คือ... เซียวฉู่ฉู่จะหายดีหรือไม่”

“เมื่อนางจากไปเช่นนี้ นางจะรอดหรือไม่!”

เมื่ออันกุ้ยเหรินพูดจบ อ๋องเจิ้นตงก็หรี่ตา

“เรื่องนี้พูดตามตรงพี่เองก็อยากรู้เช่นกัน เซียวฉู่ฉู่คนนี้จะรอด... หรือไม่รอด!”

อ๋องเจิ้นตงสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นจึงพูดต่อ

“น้องสาว ครั้งก่อนที่พี่ล้มเหลวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ในเวลานั้นเซียวฉู่ฉู่อยู่ที่เมืองหลวงและยังมีหวังหยวนคนนี้อีกด้วย พี่จึงล้มเหลว!”

“แต่ว่า... ครั้งนี้เซียวฉู่ฉู่ออกจากเมืองหลวงเมืองหวงไปแล้ว และยังเป็นเวลาอย่างน้อยครึ่งปีหรือหนึ่งปี นี่คือโอกาสสำคัญสำหรับเรา!”

“ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่านางจะกลับมาได้จริงหรือไม่ แต่พวกเราก็ต้องวางแผน!”

“เสด็จพี่ของข้าสิ้นไปนานหลายปีแล้ว ในฐานะฮ่องเต้องค์ก่อน เขาได้ทิ้งสตรีผู้นี้ไว้ ซึ่งเป็นการยากที่จะรับมือ!”

“แต่ราชสำนักนี้ไม่ใช่ว่าจะมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถสืบทอดได้ อ๋องทั้งสามอย่างพวกข้าก็ล้วนเป็นโอรสของเสด็จพ่อทั้งสิ้น จึงมีสิทธิ์ที่จะสืบทอดราชบัลลังก์เช่นกัน!”

“หวงฝู่ฉิวอายุยังน้อย เขา... ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ในขณะนี้!”

“ดังนั้น... นี่คือโอกาสครั้งสำคัญที่เราจะไม่มีวันได้พบเจออีก!”

ความทะเยอทะยานของอ๋องเจิ้นตงเริ่มทำงานอีกครั้ง!

เขาต้องการยึดครองเมืองหวงไว้เป็นของตนเองมาตั้งแต่ในอดีตแล้ว!

เพียงแต่ว่ายังไม่มีโอกาสเท่านั้น!