บทที่ 1257

อ๋องเจิ้นตงชื่นชมและเคารพหวังหยวนมาโดยตลอด!

เพราะคนที่เขาพ่ายแพ้ไม่ใช่เซียวฉู่ฉู่ แต่เป็นหวังหยวน!

และในปัจจุบัน หวังหยวนยิ่งเก่งกล้ามากขึ้น ดังนั้น...

เขาจึงเกรงกลัวเป็นธรรมดา!

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีล่ะ!”

เมื่ออันกุ้ยเหรินได้ฟังเช่นนั้นก็ถึงกับอึ้งไป!

หากไม่สามารถจัดการกับหวังหยวนได้ แล้วการที่พวกเขามาหารือกันที่นี่จะมีประโยชน์อะไร?

“น้องสาว เรื่องนี้... สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่ลงมือจากภายนอก แต่ต้องลงมือจากภายในกำแพงวังนี้ต่างหาก!”

หลังจากที่อ๋องเจิ้นตงพูดจบ อันกุ้ยเหรินก็ถึงกับตกใจ

“อะไรนะ? ท่านพี่ ข้าไม่เข้าใจ ท่านต้องการจะสื่ออะไร!”

อันกุ้ยเหรินสงสัย เมื่ออ๋องเจิ้นตงได้ยินคำถามก็ยกยิ้ม

“ง่ายมาก สิ่งที่เราต้องทำคือยึดครองวังหลวงแห่งนี้โดยเร็วที่สุด! ให้วังชั้นในตกอยู่ในกำมือของเจ้า!”

หลังจากที่อ๋องเจิ้นตงตรัสจบ อันกุ้ยเหรินก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นจึงเข้าใจ

“ท่านพี่ ข้าเข้าใจแล้วว่าท่านจะสื่ออะไร แต่...เรื่องนี้คงยาก เพราะเซียวฉู่ฉู่ได้สั่งให้ข้าและเจิ้งกุ้ยเหรินร่วมกันดูแลวังชั้นใน แล้วข้า... ข้าจะให้นางมอบอำนาจในการดูแลวังชั้นในให้ข้าคนเดียวได้อย่างไร?”

คำพูดของอันกุ้ยเหรินก็มีเหตุผลดีอยู่ เพราะว่าทั้งสองต่างก็แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอยู่ นางไม่สามารถครองอำนาจแต่เพียงผู้เดียวได้!

อ๋องเจิ้นตงก็เข้าใจดีว่าเซียวฉู่ฉู่มีเจตนาเช่นนี้!

นางกังวลว่าหากมีผู้ใดครองอำนาจในวังชั้นในเพียงผู้เดียวแล้วร่วมมือกับภายนอก ก็จะสามารถโจมตีเมืองหวงได้ทั้งภายในและภายนอก!

แต่ว่า...

เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้!

“เนื่องจากแบ่งกันปกครองอย่างเท่าเทียมก็ต้องหาวิธีแย่งชิงกลับมา!”

“ข้าขอถามเจ้าว่าใครใหญ่ที่สุดในวังชั้นในแห่งนี้?”

อันกุ้ยเหรินฟังแล้วก็รีบตอบว่า “ก็ต้องเป็นไท่จื่อสิเจ้าคะ!”

“เพราะท่านคือฮ่องเต้ในอนาคต แน่นอนว่าท่านยิ่งใหญ่ที่สุด!”