บทที่ 1261

หลังจากที่หวังหยวนกล่าวจบ เกาเล่อก็คลี่ยิ้มกว้าง

“ท่านพี่หยวน ท่านช่างร้ายกาจนัก เรื่องเช่นนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ล้วนแต่ผลักดันให้อ๋องหลงซีออกหน้าแทนทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าเขาจะยินยอมหรือไม่!”

เกาเล่อพูดพลางหัวเราะแล้วส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้

หวังหยวนก็ยิ้มออกมาทันทีแล้วกล่าวอีกว่า “เกาเล่อเอ๋ยเกาเล่อ เจ้าลืมเลือนไปแล้วหรือไร? ความหมายที่แท้จริงที่ทำให้ข้าต้องกระทำเช่นนี้ เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?”

เมื่อกล่าวจบ เกาเล่อก็กะพริบตาและเข้าใจในทันที!

“ท่าน... ท่านต้องการ... ทดสอบ... อ๋องหลงซี!”

เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วจึงเข้าใจ เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น หวังหยวนจึงพยักหน้า

“แน่นอน ข้าจำเป็นต้องทดสอบอ๋องหลงซี หากผู้เฒ่าคนนี้มีความคิดคดโกงขึ้นมาจริง ๆ จะเป็นอย่างไร?”

“ถึงแม้ว่า... เขาจะมีกลอุบายที่ข้ายังมองไม่ออก แต่ว่าอย่างน้อยข้าก็เชื่อว่าเขาจะไม่โกหกหลอกลวงเรื่องปกป้องเจิ้งกุ้ยเหริน!”

“แน่นอน หากเขาสนับสนุนอ๋องเจิ้นตงก็คงต้องพิจารณาเป็นกรณีพิเศษ!”

“แต่ว่า...หากเขาคิดจะทำเช่นนั้นจริง ข้าก็คงจะต้องฆ่าทั้งเขาและอ๋องเจิ้นตงเสีย!”

“การตายของอ๋องทั้งสอง สำหรับเมืองหวงแห่งนี้ ไม่ได้นับเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร และไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานได้!”

“แต่ว่า...หากพวกเขาสองคนขึ้นครองราชย์ก็เกรงว่าจะสั่นคลอนไปทั้งเมืองหวงจริง ๆ!”

“อีกทั้ง... ข้าก็จะกลายเป็นคนผิดสัญญาด้วย!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ เกาเล่อก็พยักหน้า

ในโลกนี้ มีเพียงหวังหยวนเท่านั้นที่กล้าพูดเช่นนี้!

หากไม่มีทางเลือกก็ฆ่าอ๋องทั้งสองเสีย!

ความกล้าหาญเช่นนี้ กล่าวตามจริงแล้วคือไม่ใช่ว่าใครก็จะมีได้!

“ดี ข้าจะไปนัดหมายเขาทันที!”

กล่าวจบแล้วเกาเล่อก็จากไป

จากนั้นส่งจดหมายเชิญไปยังจวนของอ๋องหลงซีโดยไม่ได้มีการปกปิดแต่อย่างใด

เมื่ออ๋องหลงซีเห็นจดหมายเชิญของหวังหยวนก็เผยรอยยิ้ม จากนั้นรีบตรงมายังจวนของหวังหยวนโดยไม่ลังเล